ആകെ പേജ്‌കാഴ്‌ചകള്‍

2017, ഫെബ്രുവരി 12, ഞായറാഴ്‌ച

പാട്ടിന്റെ പാലാഴി

എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും ഗണിതത്തോടടുക്കുന്നു, എല്ലാ കലകളും സംഗീതത്തോടടുക്കുന്നു എന്നാണു പറയുക.   ശാസ്ത്രം വിചാരങ്ങളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രമാകുന്നു.   സംഗീതം വികാരങ്ങളുടെ വിശ്രമസ്ഥാനമാകുന്നു.

ശാസ്ത്രം, ശബ്ദത്തെ കാണുന്നത് വെറും തരംഗമായി -  പ്രേഷണമാധ്യമത്തിലെ മർദ്ദത്തിന്റെ  അലയടിയായി.   അങ്ങേയറ്റം, ശാസ്ത്രം സംഗീതവീചികളെ വിവരിക്കുന്നത് സ്വരം (Pitch), ഉച്ചത (Loudness), ഇമ്പം (Melody) എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ.   രാഗത്തെ ഒരു സ്വരശ്രേണിയായി മാത്രവും താളത്തെ കാലഖണ്ഡമായി മാത്രവും.

എന്നാൽ സംഗീതമാകട്ടെ വെറും ശബ്ദമല്ല.   അതു ശ്രുതിനിബദ്ധമാണ്‌; സ്വരസമന്വിതമാണ്‌ താളലയബദ്ധമാണ്‌.   രാഗതാളലയങ്ങളെ നിർധരിക്കാൻ മനുഷ്യമസ്തിഷ്കത്തിനാകും.   അതിനാൽ ഭാവിയിൽ ഒരുപക്ഷെ കമ്പ്യൂട്ടറിനും അതിനു കഴിഞ്ഞേക്കാം.   പല സിന്തെറ്റിക്-ഈണങ്ങളും ഇന്നുപയോഗത്തിലുണ്ടല്ലോ, സിനിമയിലും മറ്റും.

എങ്കിലും മനുഷ്യമസ്തിഷ്കത്തിന്‌ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതിലപ്പുറത്തൊരു തലം സംഗീതത്തിനുണ്ട്.   ആ വൈകാരികതലം യന്ത്രങ്ങൾക്ക് എന്നെങ്കിലും കരഗതമാകുമോ എന്നു സംശയം.   കാമറക്കാഴ്ചയും നേർക്കാഴ്ചയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ടല്ലോ.

ഒരു നാദം, ഒരു  സ്വരം, ഒരു രാഗം, ഒരു ഗാനം മനുഷ്യമനസ്സിനെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന രീതി അതിനിഗൂഢമാണ്‌, അതിഗഹനമാണ്‌, അത്യത്ഭുതമാണ്‌.   ഗാനത്തിന്റെ ഒരു മുകുളം വിചാരവികാരങ്ങളുടെ ഒരു പൂങ്കുലയായോ കൈത്തിരിയായോ പൂക്കുറ്റിയായോ മാലപ്പടക്കമായോ അഗ്നിപർവതമായോ പൊട്ടിവിടർന്നുവികസിച്ചേക്കാം.   ഓർമകളുടെ ഓളംവെട്ടലായിത്തുടങ്ങി, ജനിസ്മൃതികളുടെ തിരമാലകളായിരിക്കും തലതല്ലിത്തകർക്കുന്നതു പിന്നെ.

ഓരോ പാട്ടും ഒരനുഭവമാണ്‌, ഒരനുഭൂതിയാണ്‌.   തികച്ചും വ്യക്ത്യനുഭവവും വ്യക്ത്യനുഭൂതിയുമാണത്.   ഓരോ പാട്ടും കൈമാറിത്തരുന്നത് പലർക്കും പലതാവാം; പലസമയത്തും പലതാവാം.

ശുദ്ധശാസ്ത്രീയസംഗീതത്തിന്റെ കാര്യം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ.   അതിസങ്കീർണമാണത്.   ഒരു ബാലമുരളീകൃഷ്ണക്കും യേശുദാസിനുമൊക്കെയേ അതിനെപ്പറ്റി പറയാനൊക്കൂ.

ജനപ്രിയഗാനങ്ങളുടെ തീരാസ്രോതസ്സാണ്‌ ചലച്ചിത്രങ്ങൾ.   ചിത്രം കണ്ടാലും കണ്ടില്ലെങ്കിലും ആയിരക്കണക്കിനു സിനിമാഗാനങ്ങൾ കാലദേശഭേദമെന്യേ, പ്രായഭേദമെന്യേ മനുഷ്യമനസ്സിനെ ഇളക്കിമറിച്ചിട്ടുണ്ട്.

യാതൊരു മുൻപരിചയവുമില്ലെങ്കിലും ടൈറ്റാനിക്എന്ന സിനിമയിലെ "Every night in my dreams I see you, I feel you..." എന്ന ഗാനം ആരുടെ മനസ്സിനെയും ഒന്നു ചലിപ്പിക്കും.   ശാസ്ത്രീയസംഗീതത്തിന്റെ പിൻബലമുള്ള സംഗീതശില്പങ്ങൾക്കെല്ലാം ഈ ശക്തിയുണ്ട്.   പണ്ടത്തെ ഒരു പാട്ടുണ്ട് തമിഴിൽ - മലർന്തും മലരാത പാതിമലർപോല വളരും വിഴിവണ്ണമേ...എന്നത് (കവി കണ്ണദാസന്റെ വരികൾക്ക് സംഗീതം വിശ്വനാഥൻ-രാമമൂർത്തി).   എവിടെയായാലും എപ്പോഴായാലും ഇന്നുമെന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഏതോ മൃദുലതന്ത്രികൾ ഇപ്പാട്ടുകേട്ടുണരുന്നു.   ഒരുപാടുപേർ ഈ ഗാനത്തിന്റെ ദിവ്യാനുഭൂതിയെപ്പറ്റി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.   അവസരമൊന്നൊത്തപ്പോൾ, പാട്ടെഴുത്തിന്റെ പ്രാമാണികനായ രവി മേനോനോട് ഞാനിക്കാര്യം എഴുതിച്ചോദിച്ചു.   അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി ഒന്നല്ല, രണ്ടു സംശയങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു തീർത്തുതന്നു.   ഒന്ന്, ശങ്കരാഭരണം എന്ന രാഗത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണത്; രണ്ട് ടൈറ്റാനിക്ഗാനത്തിനും ശങ്കരാഭരണത്തിന്റെ സ്വരമാലികതന്നെയാണ്‌ അടിസ്ഥാനം.   വിശ്വപ്രകൃതിയുടെ മൂലാധാരമെന്നുകരുതപ്പെടുന്ന നടരാജനൃത്തംപോലെ, സ്ഥലകാലാതീതമായ വിശ്വരാഗമാവാം ശങ്കരാഭരണം.

ഒരു സായംസന്ധ്യയുടെ നൈർമല്യമാണ്‌ ആറ്റിനക്കരെയക്കരെ ആരാണോ, പൂത്തുനിക്കണ പൂമരമോ എന്നെ കാത്തുനിക്കണ പൈങ്കിളിയോ...എന്ന പാട്ട് എന്റെ മനസ്സിൽ നിറയ്ക്കുന്നത്.   അതിൽ അടുപ്പിൽ സ്നേഹത്തിൻ ചൂടുകാട്ടാൻ നീയുമാത്രം...എന്ന വരിയിലെത്തുമ്പോൾ ഏതു കഠിനഹൃദയവും അലിഞ്ഞുകളയും.   ഇതോടൊത്തുനിൽക്കുന്നു, “ശരറാന്തൽ തിരിതാഴ്ത്തി പകലിൻ കുടിലിൽ മൂവന്തിപ്പെണ്ണുറങ്ങാൻ കിടന്നു...”.

സന്ധ്യയുടെ മറ്റൊരു ഭാവം കാട്ടിത്തരുന്നു, “ഹരിനാമകീർത്തനം പാടാനുണരൂ അരയാൽക്കുരുവികളേ, ശംഖുവിളിക്കൂ ശംഖുവിളിക്കൂ അമ്പലമയിലുകളേ...എന്ന പാട്ട്.   നനഞ്ഞ സന്ധ്യയുടെ വേരൊരു മുഖമാണ്‌, “മാനത്തിൻ മുറ്റത്ത് മഴവില്ലാലഴകെട്ടും മധുമാസസന്ധ്യകളേ...എന്ന ഗാനത്തിന്‌.

സ്കൂളിൽപഠിക്കുമ്പോൾ ടെലിവിഷൻ (അതൊരു സി.സി.ടി.വി. ആയിരുന്നു) കാട്ടിത്തരാൻ ഞങ്ങളെ എറണാകുളത്തേക്കുകൊണ്ടുപോയി അധ്യാപകർ (1962 ആണെന്നുതോന്നുന്നു).   സ്റ്റേജിൽ ഒരു സ്ത്രീ നൃത്തംവയ്ക്കും (ചക്കരപ്പന്തലിൽ തേൻമഴ ചൊരിയും ചക്രവർത്തികുമാരാ...”, അതു സ്ക്രീനിൽ കാണും!   എന്തതിശയമേ!

പത്താംക്ളാസ്സിലെ അവസാനദിവസം കൈവിരലിലെണ്ണാവുന്ന കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് വീട്ടിലേക്കു പോരുമ്പോൾ കേട്ട പാട്ടായിരുന്നു, “പറവകളായ് പിറന്നിരുന്നെങ്കിൽ ചിറകുരുമ്മി ചിറകുരുമ്മി പറന്നേനെ, നമ്മൾ പറന്നേനെ...”.   ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധകാലത്ത് പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹായസഹകരണങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ സർക്കാർവക പ്രചരണവാഹനത്തിൽ പാടിച്ചുനടന്നിരുന്ന പാട്ടായിരുന്നു, “അയ്യപ്പൻകാവിലമ്മേ, ആയുസ്സു കുഞ്ഞിനു തരണേ...“.   ആ പാട്ടുകേൾക്കുമ്പോൾ അതിർത്തിയിൽ മരിച്ചുവീഴുന്ന ഭാരതീയഭടൻമാരെ ഓർമവരും.

ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി അറുപതുകളിലെ ചില ദുരിതങ്ങളെ തഴുകിയകറ്റിയത്, ”ശ്രാന്തമംബരം...“, ”അകലെയകലെ നീലാകാശം...“,  ”...എഴുതാൻ വൈകിയ ചിത്രകഥയിലെ ഏഴഴകുള്ളൊരു നായിക നീ...എത്ര സന്ധ്യകൾ ചാലിച്ചു ചാർത്തി ഇത്രയും അരുണിമ നിൻ കവിളിൽ, എത്ര കൃതന്തസമുദ്രം ചാർത്തി ഇത്രയും നീലിമ നിന്റെ കണ്ണിൽ...“, ”സുഖമൊരു ബിന്ദു, ദൂ:ഖമൊരു ബിന്ദു, ബിന്ദുവിൽനിന്നും ബിന്ദുവിലേക്കൊരു പെൻഡുലമാടുന്നൂ, ജീവിതം അതു ജീവിതം...എന്നെല്ലാമുള്ള വരികൾ.

കോളേജിലെ പഠനയാത്രയോടനുബന്ധിച്ച് കളമശ്ശേരിയിലെ എച്ച്.എം.ടി. ഫാക്റ്ററിക്കകത്തുകടക്കാൻ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ എവിടെനിന്നോ ഒഴുകിയെത്തി, ”യമുനേ, യമുനേ, പ്രേമയമുനേ, യദുകുലരതിദേവനെവിടെ എവിടെ, യദുകുലരതിദേവനെവിടെ...നീ തൂകുമനുരാഗനവരംഗഗംഗയിൽ നീന്താതിരിക്കുമോ കണ്ണൻ...“.    കളമശ്ശേരി കടക്കുമ്പോൾ ഇതു ഞാനോർക്കും, എച്ച്.എം.ടി. ഇന്നില്ലെങ്കിലും.

ആലുവാപ്പുഴ കാണുമ്പോൾ ആരാണു മൂളാത്തത്, ”ആയിരം പാദസരങ്ങൾ കിലുങ്ങി, ആലുവാപ്പുഴ പിന്നെയുമൊഴുകി...എന്ന്?   ”ഈ നിലാവും ഈ കുളിർ കാറ്റും ഈ പളുങ്കു കൽപ്പടവുകളും“  ഓടിയെത്തും ഓർമകളിൽ!

ഒരു നാടൻസർക്കസ്സിന്റെ സ്മൃതി, കൂടാരത്തിൽനിന്നു വീണ്ടുംവീണ്ടും പാടിച്ച  ദേവി ശ്രീദേവി ഓടിവരുന്നൂ ഞാൻ, നിൻ ദേവാലയവാതിൽ തേടിവരുന്നു ഞാൻ...എന്ന പാട്ടിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.   അതോടൊപ്പം ചെത്തിമന്താരംതുളസിപിച്ചകമാലകൾ ചാർത്തി...എന്നതും.

യൗവനത്തിന്റെ ഇക്കിളികൾ ഇന്നെന്റെയിണക്കിളിക്കെന്തുവേണം, എന്തുവേണം ഇനിയെന്തുവേണം... ഈ രാത്രി വെളുക്കാതിരിക്കേണംഎന്ന വരികളിൽ മുഴങ്ങി.   അക്കാലത്ത് പല വ്രണിത ഹൃദയങ്ങളും പാടിനടന്നിരിക്കണം, “കുരുത്തോലപ്പെരുന്നാളിനു പള്ളിയിൽ പോയ് വരും കുഞ്ഞാറ്റക്കുരുവികളേ,... കണ്ണീരും കയ്യുമായ് നാട്ടിൻപുറത്തൊരു കല്യാണം നിങ്ങൾക്കു കാണാം...എന്നോ, “മുൾക്കിരീടമിതെന്തിനു നൽകി സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ...എന്നും! 

അനുഭൂതികളുടെ കലവറ നിറച്ച ഒരു ഗാനമായിരുന്നു സംഗമം സംഗമം ത്രിവേണീസംഗമം...”.   ഒരു അമ്പലപ്പറമ്പിൽ അർധരാത്രിക്കുകേട്ട ഓംകാരം ഓംകാരം ആദിമമന്ത്രം അനശ്വരമന്ത്രം നാദബ്രഹ്മബീജാക്ഷരമന്ത്രം...”, സ്ഥലംകൊണ്ടും സമയംകൊണ്ടും പ്രായംകൊണ്ടും മനസ്സിലേക്കിറങ്ങിയതാണെന്റെ.   അതുപോലെതന്നെ, “ഗോപുരക്കിളിവാതിലിൽ നിന്റെ നൂപുരധ്വനി കേട്ടനാൾ...”.

കോളേജിലെ ആദ്യവർഷത്തെയാണ്‌ അല്ലിയാമ്പൽ കടവിലന്നരയ്ക്കുവെള്ളം...ഓർമപ്പെടുത്തുന്നത്; ആദ്യത്തെ പരീക്ഷയെഴുതുന്നതാണ്‌, “കാണാപ്പൂമീനിനു പോകണ തോണിക്കാരാ...ഓർമപ്പെടുത്തുന്നത്.   ആകാശവാണിയിൽ പ്രാണനാഥനെനിക്കുനൽകിയ പരമാനന്ദരസത്തെ...എന്ന ഗാനം നിരോധിക്കാൻ ശുപാർശചെയ്ത സമിതിയിലംഗമായിരുന്നു ഒരേസമയം പുരോഗമനവാദിയും യാഥാസ്ഥിതികനുമായിരുന്ന  പ്രൊഫ. ഗുപ്തൻനായർ; എന്റെ അധ്യാപകൻ.

ഒരു കോളേജ്-കലോത്സവത്തിന്റെ ഓർമ പേറുന്നു, “കാട്ടിലെ പാഴ്മുളംതണ്ടിൽനിന്നും പാട്ടിന്റെ പാലാഴി തീർത്തവളേ...”.

മലയാളത്തിലേ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ശോകഗാനമാണ്‌, “ദു:ഖമേ നിനക്കു പുലർകാലവന്ദനം, കാലമേ നിനക്കഭിനന്ദനം...”.   ആകാശവാണിയുടെ ആലപ്പുഴനിലയം ഉദ്ഘാടനംചെയ്ത ദിവസം ഞാനിത് ഗോവയിലിരുന്നു കേട്ടു.

1976-ലോ മറ്റോ, ഒറ്റയാനും വൃദ്ധനും സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന ഒരാളുടെ  ബാംഗളൂരിലെ പാർപ്പിടത്തിൽവച്ചു  കേട്ടു, “ആത്മവിദ്യാലയമേ...”.   അദ്ദേഹമിന്നില്ല, എങ്കിലും ആ പാട്ട് ഇന്നുമുണ്ട് അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം എന്നിൽ.

എറണാകുളത്തും ഗോവയിലും മുംബൈയിലുമെല്ലാം ആദ്യമായി പോയപ്പോൾ കേട്ട പാട്ടുകൾ മനസ്സിൽനിന്നു മാഞ്ഞിട്ടില്ല പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും.   വേറെ പലതും മറന്നെങ്കിലും.


അതാണ്‌ പാട്ടിന്റെ ശക്തി - പാടാത്തവീണയും പാടും”!

2017, ഫെബ്രുവരി 5, ഞായറാഴ്‌ച

സന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കി ആശയം വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ

പണ്ടൊക്കെ മലയാളംപരീക്ഷയ്ക്ക് ചോദ്യക്കടലാസ്സിൽ ഒഴിച്ചുകൂടാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു, ‘സന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കി ആശയം വിശദീകരിക്കുകഎന്നത്.   ഇംഗ്ളീഷിനും അതുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണോർമ ('Explain with reference to the context').   പദ്യങ്ങൾക്കാണ്‌ പ്രത്യേകിച്ചിത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ.    അമ്പുകൊള്ളാത്തവരില്ല കുരുക്കളിൽഎന്നോ, “ഹന്ത: സാധ്വി മധുരീകരിച്ചു നീ സ്വന്തമൃത്യു സുകുമാരചേതനേഎന്നോ ഒക്കെയായിരിക്കും കാവ്യഭാഗങ്ങൾ.   വൃത്തവും അലങ്കാരവും കവിയുടെ പേരുമെല്ലാം കൂടി തെറ്റാതെ എഴുതിയാൽ നല്ല മാർക്ക് നിശ്ചയം.   സംശയമുണ്ടെങ്കിലോ എഴുതാനും മിനക്കെടണ്ട.   കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുകയേ വേണ്ട ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമെഴുതാൻ.   ക്ളാസ്സിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നാൽമാത്രം സംഗതി ഒപ്പിക്കാം.

എന്നാലോ ഉപന്യാസമെഴുതുന്നതിന്‌ ആശയം വേണം, നല്ല ഭാഷ വേണം, അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ എഴുതണം, ആദിമധ്യാന്തങ്ങൾ ഒന്നിപ്പിക്കണം.   അതുപോലെ, ‘വിട്ടുപോയ ഭാഗം പൂരിപ്പിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണെങ്കിൽ പാഠ്യഭാഗം മനസ്സിരുത്തി കാണാപ്പാഠം പഠിച്ചിരിക്കണം.   ഒറ്റവാക്കുചോദ്യങ്ങൾക്ക് കറക്കിക്കുത്തുകൂടി പറ്റില്ല.   വ്യാകരണത്തിനാണെങ്കിലോ കുത്തിയിരുന്നു തലപൊളിക്കണം.

ഇവയൊന്നും പണ്ടേ എനിക്കു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതായിരുന്നില്ല.   അതുകൊണ്ടെനിക്കിഷ്ടം ഈ സന്ദർഭാശയസംയുക്തത്തോടായിരുന്നു.   മറ്റൊന്ന്‌ ഒറ്റഖണ്ഡികയെഴുത്ത്.   അധികം വിയർക്കാതെ മാർക്കിങ്ങുപോരും.   കറക്കിക്കുത്തുചോദ്യങ്ങൾ ഭാഗ്യപരീക്ഷണമായിരുന്നു.   ഒത്താലൊത്തു; പൊട്ടിയാൽ പൊളിഞ്ഞു.   ഷോഡതിക്കാര്യങ്ങളിൽ ഷഡ്ഗവ്യമായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാനെന്നും പൊളിഞ്ഞു.

പഠിക്കുന്നതിന്‌ അഭ്യാസ്എന്നാണു മറാഠിയിൽ.   ക്ളാസ്സിൽപഠിപ്പിച്ചത് വീട്ടിൽവന്ന് പഠിച്ചുറപ്പിക്കുന്നതിനാണ്‌ പൊതുവെ അഭ്യാസ്എന്നവർ പറയുന്നത്.   നമ്മുടെ ഗൃഹപാഠം, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ ‘Home Work’.   കഠിനശ്രമമുണ്ട് അതിനു പിന്നിൽ എന്നാണു വ്യംഗ്യം.   നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുമുണ്ടല്ലോ അഭ്യാസം‘; അൽപം ആഭാസവും.  

ഹിന്ദി ആയിരുന്നു സ്കൂൾകാലത്ത് എന്റെ ബദ്ധശത്രു (ഇന്നും മറിച്ചാണെന്നല്ല).   ആ ഗോസായിഭാഷ എനിക്കു വഴങ്ങിയിരുന്നില്ല.   എന്റെമാത്രം കുരുത്തക്കേടായിരിക്കാം, അല്ലാതെ അധ്യാപകരെ കുറ്റം പറയരുതല്ലോ.   എങ്കിലും, ഏതാണിഷ്ടപ്പെട്ട വിഷയം എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ അടുത്തിടെ ഒരു പീക്കിരിപ്പയ്യൻ പറഞ്ഞപോലെ, നല്ല അധ്യാപകരെടുക്കുന്ന വിഷയങ്ങളെല്ലാം എളുപ്പമായിരിക്കും, ഇഷ്ടപ്പെട്ടതുമായിരിക്കും.

പിന്നത്തെ ശത്രു ചരിത്രമെന്ന ഹിസ്റ്ററി.   അന്നത് സാമൂഹ്യപാഠങ്ങൾഎന്ന അവിയലിലായിരുന്നു.  ടിപ്പു സുൽത്താനും ഖിൽജിയും ഹ്യുയാൻ സാങ്ങും  പൃഥ്വിരാജും അക്ബറും ബാബറും ബുദ്ധനും മഹാവീരനും മാറിമാറി, സ്ഥലകാലവിവേചനമില്ലാതെ (ചരിത്രം എന്നാൽ സ്ഥലകാലവിവേചനമാണല്ലോ)എന്നെ വട്ടംകറക്കി.   ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹമാണോ ആദ്യം, ശിപ്പായിലഹളയാണോ ആദ്യം എന്ന വിഭ്രാന്തിയിൽ ബ്രിട്ടീഷധിനിവേശവും സ്വാതന്ത്ര്യസമരവുമെല്ലാം അക്ഷരംപ്രതി തെറ്റി.   അക്ഷരങ്ങൾ ഒരുങ്ങിയാലും അക്കങ്ങൾ മെരുങ്ങില്ലായിരുന്നു എനിക്ക്.   വർഷക്കണക്കുകളെല്ലാം താറുമാറാകും.   ഇന്നുമതെ.   രൂപംശബ്ദം, രുചി, മണം ഇവയോർക്കുന്നതിൽ ഉസ്താദായ എനിക്ക് നമ്പറുകളൊന്നും മനസ്സിൽ തങ്ങില്ല; പേരും.   സ്വന്തം ജനനത്തിയതി തെറ്റിച്ചെഴുതുന്നവരുണ്ടോ ഈ ലോകത്ത്? - ഉണ്ട്; അതു ഞാനാകുന്നു.   പേരെന്തെന്നുചോദിച്ചാൽ പരുങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ല ഇതുവരെ എന്നു മാത്രം.

അങ്ങനെ വാണരുളുമ്പോൾ അതിജീവനമൊന്നിനുവേണ്ടിമാത്രം ചരിത്രവിഷയത്തിൽ കുറച്ചൊരു കള്ളക്കളി കളിച്ചുനോക്കി ഞാൻ.   കൊല്ലവും പേരും സംഭവപരമ്പരകളുമൊന്നും ഓർത്തുവയ്ക്കാൻവയ്യാത്ത ഞാൻ,  “ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും ഒളിമങ്ങാത്ത ആ സുവർണവർഷത്തിൽ, മനുഷ്യവർഗം ഒരിക്കലും മറക്കാനിടയില്ലാത്ത ആ മഹാസംഭവം നടന്നു.   തികച്ചും അസാധാരണമായ ഒരു യുഗസന്ധിയിലെ അതിപ്രധാനമായ ആ യുദ്ധത്തിൽ ആർതമ്മിലായിരുന്നു പൊരിഞ്ഞ പടവെട്ടെന്നും ആർ വിജയക്കൊടി നാട്ടിയെന്നെല്ലാമുള്ള വസ്തുതകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചുവന്നതാളുകളിൽ ഇന്നും കാണാം.   ആ യുദ്ധത്തിന്റെ പരിണതഫലങ്ങളത്രേ പിന്നീടുനടന്ന സംഭവപരമ്പരകൾ.  അവയേതെന്ന് ഇവിടെ വിസ്തരിക്കുന്നത് അസംഗതമായിരിക്കും ഒരുപക്ഷെ...എന്ന മട്ടിൽ, പാനിപ്പത്ത് യുദ്ധവും കൊളച്ചൽ യുദ്ധവും ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടവുമെല്ലാം ഒരുപോലെ, കിറുകൃത്യമായി കൈകാര്യംചെയ്തു മിടുക്കനാവാൻ നോക്കി.   കോളേജിലെ ആദ്യവർഷത്തിൽതന്നെ, അന്നെന്റെ ചരിത്രാധ്യാപകനായിരുന്ന പ്രൊഫ. മാത്യു പൈലി (പിൽക്കാലത്തദ്ദേഹം കൊച്ചി മേയറായി) എന്റെ കള്ളപ്പണി കണ്ടുപിടിച്ചു കൈവിലങ്ങിട്ടതു വേറെ കാര്യം.

സയൻസ് സാമാന്യം പ്രയാസമില്ലാതെ പോന്നു.   ഗുരുക്കൻമാരുടെ ഗുരുത്വംകൊണ്ടായിരിക്കാം.   കണക്കു പക്ഷെ കണക്കായിരുന്നു.  തുടക്കത്തിൽ തകർത്തെങ്കിലും കോളേജിലെത്തിയപ്പോൾ കണക്കുതെറ്റി.   എങ്കിലും യശ:ശരീരനായ പ്രൊഫ. വൈരേലിൽ കരുണാകരമേനോന്റെ സദുപദേശത്തിൽ (അദ്ദേഹം അയൽക്കാരനായിരുന്നു) ചെയ്തതു ചെയ്തുചെയ്തഭ്യസിച്ചപ്പോൾ സംഗതി സുമാറായി.   അഭ്യാസിന്റെ ബലം.

വീട്ടുഭാഷ തമിഴായിരുന്നിട്ടുകൂടി, മലയാളം പച്ചവെള്ളംപോലെ ഒഴുകി എനിക്ക്.   അന്നൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ  സമുദായക്കാരൊക്കെ സംസ്കൃതം ഉപഭാഷയായി തിരഞ്ഞടുത്തിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻമാത്രം മലയാളമെടുത്തുപഠിച്ചു, മൊത്തം പതിനാലുവർഷം!  

ഭാഷ നന്നാകുന്നതു വായനയിലൂടെ മാത്രം.   എന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് അങ്ങനെ നന്നായി.   പരീക്ഷകൾക്ക് നല്ല മാർക്കു കിട്ടി.   അതിന്റെ രഹസ്യം ഇതായിരുന്നു.   ഓരോ പാഠത്തിനും, എന്തു ചോദ്യംവന്നാലും ഉപയോഗിക്കാൻപാകത്തിൽ ഒരു ആദ്യവും ഒരു അവസാനവും  റെഡി-മെയ്ഡ് ആയി എഴുതിയുണ്ടാക്കി വച്ചിരുന്നു ഞാൻ.   അതൊരുമാതിരി കാണാപ്പാഠവുമാക്കും.   പരീക്ഷയ്ക്ക് ആ പാഠത്തിൽനിന്ന് എന്തുചോദ്യം വന്നാലും  അതെടുത്തങ്ങു കാച്ചും.   ചോദ്യവും സന്ദർഭവുമനുസരിച്ച് ഇടയ്ക്കുള്ളതു മാത്രം കുത്തിത്തിരുകിയാൽ മതിയാകും.     ഒരേ പാഠത്തിൽനിന്ന് രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾ വന്നാൽകുഴങ്ങും.   അതൊരു റിസ്ക് തന്നെയായിരുന്നു.
  
മലയാളം നന്നായുറച്ചത് പഠനമാധ്യമമായിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം.   അതിലധികം എന്റെ അധ്യാപകരുടെ പ്രാഗൽഭ്യവും.   ഉപജീവനാർഥം ഇംഗ്ലീഷ് വശമാക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു.   പുറംനാട്ടിലെ പലപല ഇംഗ്ളീഷുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ‘എന്റെ ആംഗലം എത്ര സുന്ദരംഎന്നുവരെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.   അതിനാൽ ഇന്നേവരെ ഉച്ചാരണമോ എഴുത്തോ മാറ്റിയിട്ടില്ല.   ഹിന്ദി വഴങ്ങിയത് വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ വറചട്ടിയിലിട്ട് വറത്തെടുക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ.

സയൻസിലെ പ്രാക്റ്റിക്കൽപരീക്ഷകളിൽ ചില മഹാപാപി പരീക്ഷണങ്ങളുണ്ട്.   താപം, കാന്തികം എന്നിവയിലൊക്കെയാണ്‌ അത്തരം കാണാക്കിടങ്ങുകൾ.   അവയെങ്ങാനും പരീക്ഷയ്ക്കുകിട്ടിയാൽ പിന്നെ തുലഞ്ഞെന്നു തോന്നും.    എങ്കിലും അൽപം ദയ കാട്ടുന്ന പരീക്ഷകരുണ്ടായിരുന്നു, സർക്കാർ ടീച്ചർമാർ.   സ്വകാര്യകോളേജ് പരീക്ഷകരുടെ പീഡനം കുപ്രസിദ്ധവുമായിരുന്നു.   യൂണിവേർസിറ്റിയിൽ കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച പ്രശ്നമായിപ്പോയതിനാൽ ഒരു ടീച്ചർ സഹായിച്ചതൊന്നുകൊണ്ടുമാത്രമാണ്‌ എനിക്കു കരകടക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.   ചെറുപ്പത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനും എന്റെപോലത്തെ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നത്രേ.

ഓരോ വിഷയത്തിനുമുണ്ട് ഓരോ പഠനരീതി.   രാഷ്ട്രമീമാസ പഠിക്കുന്നതുപോലെയല്ലല്ലോ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം പഠിക്കേണ്ടത്.   മലയാളം പോലെയല്ല ഇംഗ്ളീഷ് പഠിക്കേണ്ടത്.   അതുപോലെയല്ല തമിഴോ ഹിന്ദിയോ മറാഠിയോ കൊങ്കണിയോ ഫ്രെഞ്ചോ പോർത്തുഗീസൊ സ്പാനിഷോ എല്ലാം പഠിക്കേണ്ടത്.   ജീവശാസ്ത്രംപോലെയല്ല ഭൗതികശാസ്ത്രമോ രസതന്ത്രമോ.   ഭൗമശാസ്ത്രംപോലെയല്ല ഭാഷാശാസ്ത്രം.   കണക്കും ചരിത്രവും കമ്പ്യൂട്ടറും കലകളും ഒരേരീതിയിൽ പഠിച്ചെടുക്കുക വയ്യ.   ചിലതു കണ്ടുപഠിക്കണം, ചിലതു കൊണ്ടുപഠിക്കണം.  ചിലതു കേട്ടുപഠിക്കണം, വായിച്ചുപഠിക്കണം, എഴുതിപ്പഠിക്കണം, ചൊല്ലിപ്പഠിക്കണം, പാടിപ്പഠിക്കണം, ചെയ്തുപഠിക്കണം, നോക്കിപ്പഠിക്കണം, കാണാതെ പഠിക്കണം, ചിന്തിച്ചു പഠിക്കണം.   ഒരു വിഷയത്തിന്റെ പഠനവിധി മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാലോ സംഗതി എളുപ്പം.   സന്ദർഭം വ്യക്തമായറിഞ്ഞ് ആശയം വിശദമായാൽ അരപ്പണി കഴിഞ്ഞുകിട്ടും.   പിന്നെല്ലാം പച്ചവെള്ളംപോലെ.

നമുക്കുമോരോ ഇഷ്ടങ്ങളും ഇഷ്ടക്കേടുകളും കാണും.   കാണണം.   അതനുസരിച്ചു പഠിക്കുക.   കുറച്ചു പഠിക്കുക, നന്നായി പഠിക്കുക.   പഠിക്കാൻ ഒരുപാടുണ്ട് ഇനിയും.

2017, ജനുവരി 27, വെള്ളിയാഴ്‌ച

'ഒറ്റക്കോപ്പി’-വിപ്ലവം


എഴുതിയ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്നത് ഒരു പേടിസ്വപ്നമാണ്‌ എഴുത്തുകാർക്ക്.    പ്രസിദ്ധീകരണരംഗം അത്രയ്ക്കങ്ങു സ്ഥാപനവത്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   കമ്പോളവത്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   ചൂഷണംചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   അതിനകത്തെ കണക്കുകൂട്ടലുകളും കള്ളക്കളികളും കള്ളക്കണക്കുകളുമെല്ലാം പരസ്യമായ രഹസ്യം.   പ്രശസ്തി ഒരു തട്ടിൽ, പണം മറ്റേ തട്ടിൽ - തുലാഭാരമങ്ങനെ തിരുതകൃതി.   ഗതികെട്ട ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ മിണ്ടില്ല; ഗതിയില്ലാത്ത വായനക്കാരും വാതുറക്കില്ല.   കച്ചവടക്കണ്ണുകളും കച്ചവടക്കണ്ണികളും കാശിന്റെ പിറകെ, കൂസാതങ്ങനെ!

പണ്ടും സ്ഥിതി വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു എന്നൊന്നുമില്ലത്രേ.   പ്രസാധകരെ കിട്ടാതെ പുസ്തകം പലരും സ്വന്തമായി അച്ചടിപ്പിച്ചിരുന്നതും വിതരണക്കാരെ കിട്ടാതെ സ്വയം തലയിൽചുമന്ന് വിറ്റിരുന്നതുമായ കഥകൾ, അല്ല കാര്യങ്ങൾ, നമുക്കറിയാം.   പുസ്തകമെഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുമാത്രം ഉപജീവനംകണ്ടെത്തിയവർ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വിരളം.   പേരിനും പെരുമയ്ക്കുമായിപ്പോയി, പുസ്തകപ്രസിദ്ധീകരണം.   അത്യാവശ്യം കാശുമുടക്കാൻ തയ്യാറാവുന്ന കുട്ടിവേഷങ്ങൾക്ക് അരങ്ങൊരുക്കി കാശുകൊയ്യുന്നു ഇന്നത്തെ പുതുമോഡൽ പ്രസിദ്ധീകരണശാലകൾ.   നവമാധ്യമത്തിന്റെ പൊൻവെളിച്ചത്തിൽ അസ്സലേത് നക്കലേത് എന്നു തിരിച്ചറിയാതെയുമാകുന്നു.

ഭാഗ്യവശാൽ അനായാസമായിരുന്നു എഴുത്തിൽ എന്റെ തുടക്കം.   അറുപതുകളിൽ കോളേജ്-മാഗസീനുകളിലും എഴുപതുകളിൽ ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്തിന്റെ ശാസ്ത്രഗതി’, ‘ശാസ്ത്രകേരളം’, ‘യുറീക്ക’, ‘ഗ്രാമശാസ്ത്രം’, ‘പ്രൈമറി ടീച്ചർഎന്നിങ്ങനെ പലപല പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും എഴുതിയവയൊക്കെ അപ്പപ്പോൾ അച്ചടിച്ചുവന്നു.   പ്രാദേശികതയുടെ പേരിൽ പ്രൊഫ.  ഗുപ്തൻനായർ തിരസ്ക്കരിച്ച മലയാളത്തിലെഴുതിയൊരു ലേഖനവും (അമ്മയെത്തല്ലികൾ’), കാമ്പില്ലെന്ന കാരണത്താൽ ഒരു ഇംഗ്ലീഷു പത്രം തിരിച്ചയച്ചൊരു കഥയും (പേരിപ്പോൾ ഓർമയിലില്ല) മാത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ സങ്കടങ്ങൾ.   കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ വിജ്ഞാനകൈരളിയിൽ കൂടി എഴുതാനായപ്പോൾ സായൂജ്യമായി.   അക്കാലത്താണ്‌ എറണാകുളത്തുനിന്ന്‌ ഫോക്കസ്എന്നൊരു മിനിമാഗസീൻ ഡോ. സെബാസ്റ്റ്യൻ പോൾ-ജോൺപോൾ ടീമിന്റെ കാർമികത്വത്തിൽ പുറത്തുവരുന്നത്.   ഒരുപക്ഷെ അതിന്റെ ആദ്യലക്കം മുതൽ ഒന്നുരണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം അതിന്റെ അവസാനലക്കം വരെ എല്ലാ ലക്കങ്ങളിലും കഥയായും കവിതയായും ലേഖനമായും മുഖച്ചിത്രമായിക്കൂടിയും എന്റെ സൃഷ്ടികൾ വെളിച്ചം കണ്ടു.   ഔദ്യോഗികകാരണങ്ങളാൽ വരുണ’, ‘ജീനസ്തുടങ്ങിയ അപരനാമധേയങ്ങളിലാണ്‌ ഒരുമാതിരി കൃതികൾ, ശാസ്ത്രസാഹിത്യമൊഴികെ, അന്നെല്ലാം പ്രസിദ്ധപ്പേടുത്തിയിരുന്നത്.

അതിനിടയ്ക്കാണ്‌ തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് ശ്രീ പി.ടി. ഭാസ്ക്കരപ്പണിക്കർ അറബിക്കടൽഎന്നൊരു പുസ്തകമെഴുതാൻ എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടു കത്തെഴുതിയത്.   അൽപം പകച്ചുപോയി ആ മഹാരഥന്റെ ആവശ്യത്തിനുമുൻപിൽ.   എങ്കിലും കുറഞ്ഞസമയത്തിൽ എഴുതിത്തീർത്ത അത്,   1978-സ്റ്റെപ്സ്’ (സയന്റിഫിക്, ടെക്നിക്കൽ & എഡ്യൂക്കേഷണൽ പബ്ളിഷിംഗ് കോ-ഓപ്പറേറ്റീവ് സൊസൈറ്റി) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.    ഇരുപതു വർഷം കഴിഞ്ഞാണെങ്കിലും അതിന്റെ വിജയത്തിന്റെ തുടർച്ചയെന്നോണം, കടലിനെപ്പറ്റി മറ്റൊരു പുസ്തകമെഴുതുവാൻ പ്രൊഫ. എം.കെ. പ്രസാദ് ആവശ്യപ്പെട്ടു.    എന്റെ കടൽ എന്ന കടംകഥകേരളസാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്ത് 1998-ൽ പുറത്തിറക്കി.   യാതൊരു പണമിടപാടും ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു രണ്ടുദ്യമങ്ങളും.

ഉദ്യോഗത്തിന്റെ ഭാഗമായി, സമുദ്രശാസ്ത്രഗവേഷണസംബന്ധമായ മൂന്നാലു സമാഹാരങ്ങളും പത്തൻപതു ശാസ്ത്രപ്രബന്ധങ്ങളും അത്രയുംതന്നെ പഠനറിപ്പോർട്ടുകളും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നതിനും പ്രതിബന്ധങ്ങളൊന്നും കാര്യമായുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടായിരത്തോടെ ഓൺലൈൻ-മാഗസീനുകൾ വേരുപിടിച്ചുതുടങ്ങി.   കമ്പ്യൂട്ടറും ഒരു ഭാഷാ-സോഫ്റ്റ്വെയറും ഇന്റെർനെറ്റുമുണ്ടെങ്കിൽ സമയംപോലെയും സൗകര്യംപോലെയും എഴുതാം, തിരുത്താം, അയക്കാം, വായിക്കാം, പകർപ്പെടുക്കാം എന്ന നില വന്നു.    കവിതയായും കഥയായും ലേഖനമായും കാർട്ടൂണായും എന്റെ കുറെയധികം സൃഷ്ടികൾ പുഴ.കോം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിത്തന്നു.   വിഷ്ടിക്കൊരു കുങ്കുമപ്പൊട്ട്എന്ന എന്റെ നോവലും 2006-ൽ പുഴ ഇരുപത്താറു ലക്കങ്ങളിലായിപ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

തുടർന്ന് നാട്ടുപച്ചയിലും വേറെ കുറെ ഓൺലൈൻ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലുമെഴുതി.   എണ്ണം കുറെ ആയപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും തോന്നുന്നതുപോലൊരു മോഹം; ലേശം സുഹൃദ്സമ്മർദ്ദവും ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു കൂട്ടാം.   ആ നോവലും നൂറിൽകവിഞ്ഞ ലേഖനങ്ങളും നൂറോടടുത്ത കവിതകളും പുസ്തകങ്ങളാക്കിയാലോ?   ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള റേഡിയോ പ്രഭാഷണങ്ങളും ഗ്രന്ഥരൂപത്തിലാക്കിയാലോ?

തലമൂത്ത പ്രസാധകസ്ഥാപനങ്ങൾ പുത്തനെഴുത്തുകാരെ കണ്ടെന്നു നടിക്കില്ല.   അവർക്കവരുടേതായ എഴുത്തുകാരും പ്രസിദ്ധീകരണസമ്പ്രദായങ്ങളും വിപണനരീതികളും കാണും.   പുതുതലമുറയിലെ പ്രസാധകരുമുണ്ടല്ലോ; ഒന്നു ശ്രമിച്ചുനോക്കാം എന്നായി എന്റെ ചിന്ത.   സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ടതെന്നു തോന്നിയ ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണശാലയുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്തു.    എന്തും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താൻ അവർ തയാർ.   ഞാനും ഉഷാറായി; പുസ്തകത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ-കോപ്പിയുമയച്ചുകൊടുത്തു.   പുസ്തകത്തിന്റെ വലിപ്പവും അച്ചടിച്ചെലവും സമയക്രമവുമെല്ലാം വ്യക്തമായി അവരറിയിച്ചു.   പിന്നാലെ വരുന്നു ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കാനുള്ള സമ്മതപത്രത്തിന്റെ പകർപ്പ്.   പരസ്പരസഹായപ്രകാരമാണത്രേ ഇന്നത്തെ പ്രസിദ്ധീകരണവ്യവസായം.   അതനുസരിച്ച് അവർ കുറെ കോപ്പികളടിക്കും.   അതിന്റെ ഏകദേശം പകുതിച്ചെലവു ഞാൻ വഹിക്കണം.   പകരം പകുതിക്കോപ്പികൾ അവരെനിക്കു തരും.   ബാക്കി പകുതി അവർ വിൽപ്പനയ്ക്കുവയ്ക്കും; കാലാകാലം റോയൽറ്റിയെന്തോ അതെനിക്കുതരും.   ശുഭം.

കുറെ ചോദിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ഒരു കോപ്പിയുടെ വിൽപ്പനവില എന്തെന്നവർ അറിയിക്കില്ല.   എനിക്കുതരുന്ന കോപ്പികൾ എങ്ങനെ വിൽപ്പനയാക്കും എന്നും പറയില്ല.   കണക്കിൽകൂടുതൽ കോപ്പികൾ അച്ചടിക്കുമോ എന്നും അറിയില്ല.   ഇനി മുഴുവൻകോപ്പികൾതന്നെ അച്ചടിക്കുമോ എന്നും തിട്ടമില്ല.  പണ്ടത്തെ കവികളും കഥാകാരൻമാരും പാട്ടെഴുത്തുകാരുമെല്ലാം ചെയ്തതുപോലെ വീടുവീടാന്തരം കേറി ഞാനെന്റെ കോപ്പികൾ വിൽക്കണമെന്നായിരിക്കും.   അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ അട്ടിയിട്ടുവച്ച് വരുന്നവർക്കെല്ലാം സൗജന്യമായി നൽകണമെന്നായിരിക്കും.   കൂടാതെ പുസ്തകപ്രകാശനച്ചടങ്ങുകൾക്കും പുസ്തകനിരൂപണങ്ങൾക്കും അവാർഡപേക്ഷകൾക്കും കോപ്പികൾ വേണ്ടിവരും.

എന്നെല്ലാം ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഉംബെർട്ടോ ഇക്കോ എന്ന മഹാപ്രതിഭയുടെ ഫൂക്കോൾട്സ് പെന്റുലംഎന്ന മഹാനോവൽ (1989) വായിക്കാനിടയാകുന്നത്.   പുസ്തകപ്രസിദ്ധീകരണപ്രക്രിയയെപ്പറ്റി ഉഗ്രമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട് അതിലൊരിടത്ത്.   (മുഴുവനുമായെഴുതി രസംകൊല്ലുന്നില്ല; ഇക്കോവിനെപ്പോലെഴുതാൻ എനിക്കാവുകയുമില്ല.)   ചുരുക്കത്തിലിതാണ്‌ സംഗതി.   ക്ഷിപ്രയശ:പ്രാർഥികളും കോശസ്ഥിതി മോശമല്ലാത്തവരുമായവർ അടുക്കുമ്പോൾ അവരെഴുതിയതെന്തും, അൽപം പ്രയാസങ്ങളെല്ലാം നടിച്ച്, പ്രസിദ്ധീകരിക്കാമെന്നേൽക്കും പ്രസാധകൻ.   സൃഷ്ടി കുറെ കടുത്തതാണെന്നും കാലത്തെ കടത്തിവെട്ടുന്നതാണെന്നും അതിനാൽതന്നെ വിൽപ്പന കുറെ പതുക്കെയാവുമെന്നൊക്കെ വാചകമടിച്ചു കയറും.   എങ്കിലും ഇത്രയും കനപ്പെട്ടൊരു കൃതി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നത് തനിക്കേറെ ചാരിതാർത്ഥ്യജനകമാണെന്നുമെല്ലാം വച്ചുകാച്ചും.   ഗ്രന്ഥകാരൻ മയങ്ങി വീഴും.   കുറെ കോപ്പികളടിക്കാൻ കരാറാവും.   അതിന്റെ ഒരു അംശം മാത്രം അച്ചടിക്കും.   അതിന്റെ പകുതിമാത്രം കുത്തിക്കെട്ടി ബൈന്റുചെയ്യും.   അതിൽ കുറെ ഗ്രന്ഥകാരനു നൽകും.   ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്‌ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കൂടുതൽകോപ്പികൾ പകുതിവിലയ്ക്കുവാങ്ങാനുള്ള അവകാശവും കരാറിലുണ്ടായിരിക്കും.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് നാടുനീളെ പ്രകാശനച്ചടങ്ങുകളായി, വായനാദിനങ്ങളായി, നിരൂപണോത്സവങ്ങളായി, പുസ്തകച്ചന്തയായി, കയ്യൊപ്പിടലായി, അവാർഡൊപ്പിക്കലായി.   കാര്യമായിട്ടൊന്നും പുസ്തകക്കോപ്പികൾ ചെലവായിരിക്കില്ലെന്നുമാത്രം.   അതിനാൽ റോയൽറ്റിയും മുഗ്ഗോപി.   സ്വയംസൃഷ്ടിച്ച സ്വപ്നസിംഹാസനത്തിൽ വിലസുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരന്‌ പ്രസാധകന്റെ അറിയിപ്പു വരും, പുസ്തകമൊന്നും വിറ്റുപോകുന്നില്ല, പ്രസിദ്ധീകരണശാലയിൽ സ്ഥലംമുടക്കി നിൽക്കുന്നു എന്ന്.   ഉടനത് പഴങ്കടലാസ്സായി തൂക്കിവിൽക്കേണ്ടിവരുമെന്ന്.   അതിനാൽ താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ പകുതിവിലയ്ക്കെടുക്കാം, കോപ്പിയെത്രവേണമെന്നു പറഞ്ഞാൽമതി എന്നും.    തന്റെ വിലപ്പെട്ട പുസ്തകം പാഴായിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ഗ്രന്ഥകാരൻ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്ര കോപ്പികൾ ബൈന്റുചെയ്തേൽപ്പിച്ചു കാശുവാങ്ങിക്കുന്നതോടെ കച്ചവടം തീരുന്നു - എഴുതിയ പുസ്തകം എഴുത്തുകാരനെക്കൊണ്ടുതന്നെ വാങ്ങിപ്പിക്കുന്ന വാണിജ്യകൗശലം.

എന്താ നമ്മളും മോശമാണോ?   സോഷ്യൽമാധ്യമങ്ങളുടെയും ചങ്ങാതിക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും പണക്കൊഴുപ്പിന്റെയും ആൾസ്വാധീനത്തിന്റെയും ബലത്തിൽ, ജീവിതമെന്നും മരണമെന്നും ആത്മീയമെന്നും ആസക്തിയെന്നും അനാസക്തിയെന്നുമെല്ലാം പേരുവച്ച ശരാശരിയിൽകുറഞ്ഞതെന്നുമാത്രമല്ല തറയോടൊട്ടുന്ന തിരുതകൃതികൾ പലപല പതിപ്പുകൾ കടന്നുപോകുന്നത് നടപ്പുരീതിയായി.   എന്തെങ്കിലുമൊരു അവാർഡു കിട്ടാത്ത കൃതികൾ ഇല്ലെന്നുമായി.   പ്രകാശനോത്സവങ്ങളും ആസ്വാദനസമ്മേളനങ്ങളും അനുമോദനച്ചടങ്ങുകളുമായി എഴുത്തുകാരന്‌ നിലംതൊടാനാവാതായി.  

ഇവിടെയാണ്‌ ഒറ്റക്കോപ്പി’-വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രസക്തി.   സംഗതി ഇത്രയേ ഉള്ളൂ.   തന്റെ കൃതികൾ ഇന്റർനെറ്റിലെ ഒരു ബ്ളോഗാക്കിയോമറ്റോ ആർക്കും വായിക്കാനോ വിതരണംചെയ്യാനോ പാകത്തിൽ അങ്ങു സ്വയം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുക.   എഴുത്തുകാരന്റെ പേരും ബൗദ്ധികതയും അംഗീകരിക്കുന്ന ക്രീയേറ്റീവ് കോമൺസ്എന്നതരത്തിലുള്ള പകർപ്പവകാശം മാത്രം സൂക്ഷിക്കുക.   ആരും വായിക്കട്ടെആർക്കെങ്കിലും ഉപകാരപ്പെടട്ടെ.    സ്വന്തം സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടിയോ വിരുന്നുവരുന്നവർക്ക് അഭിമാനത്തോടെ ഒന്നു കാട്ടിക്കൊടുക്കാൻ വേണ്ടിയോ ഒറ്റൊരു കോപ്പി മാത്രം കടലാസ്സിലെടുത്ത് ഭംഗിയായി ബൈന്റുചെയ്തുവയ്ക്കുക.   വീട്ടിൽ ചെറുപ്പം പിള്ളേര്ർ ഉണ്ടെകിൽ നല്ലൊന്നാന്തരം പുറംചട്ടകൂടി ഉണ്ടാക്കിക്കിട്ടും.

ജപ്പാനിലെ ഫുക്കുവോക്കയുടെ ഒറ്റവൈക്കോൽ വിപ്ലവംഎന്നൊന്നിനെപ്പറ്റി കേട്ടിരിക്കും.   തികച്ചും ലളിതവും ജൈവികവും പരിസ്ഥിതിസൗഹാർദ്ദപരവും സുസ്ഥിരവുമായ ഒരു കൃഷിരീതിയാണല്ലോ അത്.   അതുപോലൊന്ന്‌ എഴുത്തുകാർക്കുമാകാം.   അത്രയ്ക്കൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കൊക്കെ നമുക്കു ചെയ്യാനാകും.   (ഇതിനെപ്പറ്റി ഇതിനുമുൻപും ഞാൻ എവിടെയെല്ലാമോ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്).   ഇന്ന് (18 ജനുവരി 2017) ‘നേർവഴിഎന്ന ബ്ലോഗിലെ പണത്തിന്റെ കാണാപ്പുറംഎന്നൊരു പുസ്തകത്തിന്റെ പി.ഡി.എഫ്.-കോപ്പികെ.പി. മുരളീധരൻ എന്ന ഗ്രന്ഥകാരൻ ഇ-മെയിൽ വഴി സൗജന്യമായി അയച്ചുതന്നപ്പോൾ എന്റെ ഒറ്റക്കോപ്പിസ്വപ്നം പൂവണിയുമെന്നു തീർച്ചതോന്നുന്നു.


ഒറ്റക്കാശു കിട്ടില്ലായിരിക്കാം; ഒറ്റ അവാർഡും കിട്ടില്ലായിരിക്കാം.   എന്നാലും എഴുതിയത് വായനാസമൂഹത്തിലെത്തിക്കുന്ന സുഖം വേറെ.   ആരെങ്കിലും അതെടുത്തു നല്ലൊരു കാര്യത്തിനു നാലു കാശുണ്ടാക്കിയാലും നന്ന്.   കുരുമുളകുവള്ളി കൊണ്ടോടിയാലും  ഞാറ്റുവേല കൊണ്ടുപോകാനാകില്ലല്ലോ എന്ന് സാമൂതിരിയുക്തി.

2017, ജനുവരി 15, ഞായറാഴ്‌ച

പണിതീർക്കാത്ത വീട്

ചെറുതും വലുതാണെന്നു കാട്ടിത്തന്ന ഒരു മനുഷ്യനുണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ. പ്രൊഫ. ഹരി ഉപാധ്യേ. അദ്ദേഹം ഇന്നലെ (10 ജനുവരി 2017) മരിച്ചു.
ഒരു കൊച്ചു ജീവിതം; എന്നാലോ എല്ലാം തെളിഞ്ഞത്. ഒരു കൊച്ചു വീട്; എന്നാലോ എല്ലാം നിറഞ്ഞത്. ഒരു കൊച്ചു കുടുംബം; എന്നാലോ എല്ലാം തികഞ്ഞത്. ആവശ്യവും അത്യാവശ്യവും അനാവശ്യവും ഇത്രമാത്രം വേർതിരിച്ചുകണ്ടവർ ചുരുങ്ങും. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും പണയംവയ്ക്കാതെ അന്യരുടേതെന്തും അനുഭാവത്തോടെയും അനുതാപത്തോടെയും നോക്കിക്കണ്ടൊരു മനുഷ്യൻ ഉപാധ്യേ. പല പ്രകാരങ്ങളിൽ ആളും അർഥവും അനുകമ്പയുമായി മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കും. അധികം സംസാരിക്കില്ല. പറയുന്നതു പൊൻമുത്തായിരിക്കും. പ്രൊഫസർമാർക്കിടയിൽ കാണപ്പേടുന്ന ധാടിയോ മോടിയോ അദ്ദേഹം കൊണ്ടുനടന്നില്ല.
കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ എന്റെ അധ്യാപകനൊന്നുമല്ല; ഏകദേശം സമപ്രായക്കാരുമാണു ഞങ്ങൾ. തൊഴിൽപരമായും സമാനാതകളൊന്നുമില്ല ഞങ്ങൾക്ക്. അദ്ദേഹം ഗോവയിലെ ഒരു പ്രമുഖ കലാശാലയിൽ പ്രശസ്ത ഹിന്ദി അധ്യാപകനായിരുന്നു. ആരുമധികം അറിയപ്പെടാത്തൊരു എഴുത്തുകാരനും വിവർത്തകനും. ഹിന്ദിക്കു പുറമെ ഇംഗ്ളീഷും മറാഠിയും കൊങ്കണിയും അനായാസമായി കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നു അദ്ദേഹം.
ഒരു സമയമെത്തിയപ്പോൾ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കൊത്ത അധ്യാപനം ഇനി വയ്യ എന്നു തോന്നി; അതോടെ ജോലിയിൽനിന്നു വിരമിക്കുകയും ചെയ്തു. കിട്ടുന്ന കാശുകൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, അതേപോലെ പണിയിൽനിന്നു വിരമിച്ച ഭാര്യയോടൊത്ത്. ശ്രീമതി സ്മിത വാർത്താവിതരണവകുപ്പിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥയായിരുന്നു.
സദാ ചിരിച്ചും ചിരിപ്പിച്ചും മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ശ്രീമതി സ്മിത, ആദ്യമായി കരയുന്നതു കണ്ടത് പ്രൊഫസറുടെ മരണദിവസത്തിലാണ്‌. ആണും പെണ്ണുമായി ഓരോ മക്കളും അവരുടെ മക്കളുമായി ശിഷ്ട ജീവിതവും ശ്രേഷ്ഠമാകട്ടെ എന്നാശംസിക്കാനേ നമുക്കിപ്പോൾ കഴിയൂ.
യാദൃച്ഛികമായാണ്‌ ഞൻ പ്രൊഫസറെ പരിചയപ്പെടുന്നത്, എന്റെ മകളുടെ ഹിന്ദി അധ്യാപകനെന്ന നിലയിൽ. പിന്നീടു ഞങ്ങൾ സമീപവാസികളുമായി. ബാക്കി എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും നിലവാരം കാത്തപ്പോൾ ഹിന്ദിയിൽമാത്രം പരിക്കേറ്റുവീണ എന്റെ മകളെ, ഏതാനും ആഴ്ചകൾകൊണ്ട് ഇരുത്തിപ്പഠിപ്പിച്ചു പാസ്സാക്കിയത് അദ്ദേഹമാണ്‌. വെറും പരീക്ഷയിൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു; ഭാവിജീവിതത്തിലെ ദേശീയദൃശ്യമാധ്യമരംഗത്തെ അതിമത്സരം അഴിഞ്ഞാടുന്ന തൊഴിലിൽ അനായാസമായും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും പ്രവർത്തിക്കുവാനും അദ്ദേഹമവളെ സജ്ജയാക്കി.
സത്യത്തിൽ പലരുമുണ്ടിതുപോലെ. എന്നാൽ ഇതൊന്നുമല്ല പ്രൊഫ. ഉപാധ്യേയെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട് ‘സഹവാസ്’. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള സഹവാസത്തിന്റെ പര്യായമായി, ബോധപൂർവം തന്നെയായിരിക്കണം അദ്ദേഹവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹധർമിണിയുംചേർന്ന് ആ പേരു തിരഞ്ഞടുത്തത്.
ഗോവയിലെ ഞങ്ങളുടെ താലിഗാവ് എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ വശത്തായുള്ളൊരു ഇടവഴിയിൽ, ആരും പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനിടയില്ലാത്തൊരു വീട്. പിന്നിൽ നെൽപ്പാടം. വീട്ടുവളപ്പിന്‌ രണ്ടടിപ്പൊക്കത്തിൽ പേരിനൊരു മതിൽ, അകന്നകന്നകന്ന അഴികളോടെ. ആർക്കുമതു കവച്ചുകടക്കാം. പറമ്പിന്‌ ശ്വാസംകിട്ടാൻവേണ്ടിയാണെന്നാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശദീകരണം. കേരളത്തിന്റെ തനതു വാസ്തുശിൽപി ലാറി ബേക്കറും ഇതു പറയാറുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ചെലവുചുരുക്കാനുമാകും. തന്റെ പുരയിടത്തേക്ക് ആർക്കും എന്തിനും എപ്പോഴും കടന്നും വരാം, വരണം, പക്ഷിമൃഗാദികളടക്കം.
വെറും ചെങ്കല്ലും തെങ്ങിൻതടിയുംകൊണ്ടാണ്‌ വീടിന്റെ പണി. ഗോവയിൽ സാധാരണമായ, ഉയരത്തിൽ ഒറ്റക്കൂടോടുകൂടിയ തികച്ചും സാമ്പ്രദായികമായ രൂപകൽപന. മുൻവരാന്തയ്ക്കുമാത്രം കോൺക്രീറ്റ്. ചുമരോടു ചുമർ തൊടുന്ന നെടുനീളൻ ജനാലകൾ; അത്യാവശ്യത്തിനുമാത്രം ചില്ലുകൾ. മുറ്റത്തൊരൂഞ്ഞാൽ; പൂമുഖത്തൊരാട്ടുകട്ടിൽ. പുറത്തു കസേരകളുണ്ടെങ്കിലും അകത്തളത്ത് നിലത്തിരിക്കാൻ പുൽപ്പായ. തളത്തിനും കിടപ്പറയ്ക്കുമിടയിലെ ഭിത്തിയിൽ വാതായനമുണ്ടാക്കി അതിലുറപ്പിച്ചൊരു ടെലിവിഷൻ. ആവശ്യപ്രകാരം അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ തിരിച്ചുവയ്ക്കാം. ഇരുന്നും കാണാം കിടന്നും കാണാം. വീടിനുമൊത്തം തട്ടിൻപുറം.
പാഴ്മരങ്ങൾക്കും ഫലവൃക്ഷങ്ങൾക്കും പൂച്ചെടികൾക്കും പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്ക്കുമെല്ലാം ഓരോരിടം. എല്ലാം സഹവാസികൾ; വിരുന്നുകാരടക്കം. എല്ലാവർക്കും സ്വാഗതം, എപ്പോഴും. സാർഥകമായൊരു സാത്വികജീവിതം. ഭക്തിയുണ്ടെങ്കിലും ഭ്രാന്തില്ലെന്ന് പറയാതെ പറയും.
സ്വയം ഡ്രൈവിങ്ങ്. ആവുന്നതെല്ലാം സ്വയം റിപ്പയർ. പൊട്ടിപ്പോയവ മാറ്റിവയ്ക്കാൻ മേച്ചിലോടും മരക്കഷ്ണങ്ങളും മുറ്റത്തൊരു മൂലയിൽ എന്നും കാണും. അധികമായി ഇന്നു കണ്ടത് ഒരടുക്ക് കൊച്ചോടുകൾ. മംഗലാപുരം-ഓടുകളുടെ അതേ അച്ചിലും മാതിരിയിലുമുള്ള കുഞ്ഞോടുകൾ. ഉദ്ദേശമെന്തെന്ന് ചോദിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.
വീടുപണി ഒരിക്കലും തീർക്കരുതെന്നു വാശി. മാറ്റമില്ലെങ്കിൽ വീടു മടുക്കും; ജീവിതം വെറുക്കും. കൊച്ചുകൊച്ചു മാറ്റങ്ങൾകൊണ്ട് വീടും ജീവിതവും എന്നെന്നും നവീകരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രൊഫ. ഉപാധ്യേ.
ഇപ്പറയുന്ന പ്രപഞ്ചമന്ദിരവും പണിതീരാത്തൊരു വീടല്ലേ?

2017, ജനുവരി 8, ഞായറാഴ്‌ച

കടൽച്ചൊരുക്ക്

കൊച്ചിക്കാരിൽ നല്ലൊരു ശതമാനംപേർക്കും കടലെന്തെന്നറിയില്ല.   അവർ കടലിനേക്കാൾ കായലിനെയായാണ്‌ കാണുക; കണ്ടിരിക്കുക.   കടൽകാണാൻ കായൽ കടന്ന് പടിഞ്ഞാറൻ കടപ്പുറത്തുപോകണം.   അതിനുണ്ടോ നഗരവാസികൾക്ക് സമയവും സന്ദർഭവും സൗകര്യവും?   അഥവാ പോയാൽതന്നെ പകൽ ചൂടുകൊള്ളാൻവയ്യാതെ തിരിച്ചുവരും; പകൽമങ്ങിയാലോ കൊതുകടികൊള്ളാൻ വയ്യാതെയും.   കഷ്ടം തന്നെ കാര്യം.
അത്തരത്തിലൊരു പാവം കൊച്ചിക്കാരനായ ഞാനും, സത്യം പറയട്ടെ, ശരിക്കുമൊന്നു കടൽ കാണുന്നത് ബിരുദാനന്തരപഠനത്തിന്‌ സമുദ്രശാസ്ത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തതിനുശേഷമാണ്‌.   കായൽക്കരയിലും ബോട്ടുജെട്ടിയിലും, ഒരിക്കൽ പോയിക്കണ്ട കൊച്ചിതുറമുഖത്തിലും കലപിലകൂട്ടുന്ന വെള്ളപ്പടർപ്പാണ്‌ കടൽ എന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.   പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഒരു മഴനാളിൽ കൊച്ചി കടപ്പുറത്തു ചെന്നപ്പോഴാണ്‌ കടൽ എന്ന കടംകഥ എന്നെ കുഴക്കിയത്.   ചക്രവാളത്തെ പുണരുന്ന ജലപ്പരപ്പും അതിനെ എത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മഴമേഘങ്ങളും അകലെ കുമിഞ്ഞുപൊങ്ങുന്ന തിരമാലകളും കരയിൽ തലതല്ലുന്ന ഓളങ്ങളും ഉപ്പുകാറ്റും വലച്ചൂരും - എന്തിന്‌, അതുവരേക്കും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലാത്തൊരു മട്ടിൽ മനസ്സും ശരീരവും ഒന്നിച്ചൊരനുഭൂതിയിൽ താന്തക്കമാടി.
കേരള സർവകലാശാലയുടെ  സമുദ്രശാസ്ത്രവിഭാഗത്തിന്റെ (അന്നത് നിർദ്ദിഷ്ട കൊച്ചി ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക സർവകലാശാലയുടെ ഭാഗമായി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ) കോഞ്ച്അഥവാ കോങ്ക്എന്ന ഗവേഷണ-ബോട്ടിലാണ്‌ എന്റെ ആദ്യ സമുദ്രയാത്ര.   (കോഞ്ച് അല്ലെങ്കിൽ കോങ്ക് എന്നാൽ കവടി അല്ലെങ്കിൽ ശംഖ്; വിളിപ്പേര്‌ കൊഞ്ച്’.  വളരെ സമഗ്രവും സന്തുലിതവും സൗകര്യപ്രദവുമായിരുന്ന ആ ഗവേഷണനൗക പിന്നീടു കേടുവന്നുപോയി).  സമുദ്രമെന്നുപറഞ്ഞാൽ അഴിമുഖം വരെ - അത്രയ്ക്കു പോകാനേ ആ ബോട്ടിന്‌ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.   കടൽ കണ്ടു, തിര കണ്ടു, തിരിച്ചുപോന്നു.   എങ്കിലും എന്റെയൊരു കടൽക്കിനാവിന്റെ കാത്തുകാത്തിരുന്നൊരു സാക്ഷാത്കാരമായിരുന്നു ആ കൊച്ചുസവാരി.
താമസിയാതെ പുറംകടലിൽ പോകാനും തരമായി.   ആഴക്കടലിൽ ഫിഷറീസ് സർവേ ഓഫ് ഇൻഡ്യയുടെ  മത്സ്യബന്ധനവിദ്യകൾ കണ്ടുപഠിക്കാൻ ഒരു സമയം ഈരണ്ടു വിദ്യാർഥികളെ അവരുടെ കൂടെ അയക്കുമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രൊഫസ്സർ.   ജൈവശാസ്ത്രമായിരുന്നില്ല എന്റെ പഠനവിഷയമെങ്കിലും ഒരു സമുദ്രശാസ്ത്രജ്ഞൻ കണ്ടും കൊണ്ടും കടലറിയണം എന്ന വാശിയിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം.  (കടലേ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒട്ടനവധി സമുദ്രശാസ്ത്രജ്ഞൻമാർ അചിരേണ അടിഞ്ഞുകൂടി എന്നതു വേറെ കാര്യം).
ആ പഠനയാത്രയ്ക്ക് രണ്ടു നിബന്ധനകൾ തടസ്സമുണ്ടാക്കി.   ആദ്യത്തേത്, കടലിൽ മുണ്ടുടുത്തുപോകരുത്.   അന്നേവരെ പാന്റ്‌സിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഞാൻ ഒരെണ്ണം തയ്പ്പിക്കാനോടി.   രണ്ടാമത്തേത്, കടലിൽവച്ച് തനിക്കെന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചാൽ അതിന്‌ സർക്കാർ ഉത്തരവാദിയല്ല എന്നൊരു സത്യവാങ്മൂലം ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കണം.   ഇതുകേട്ടതോടെ വീട്ടുകാരിടഞ്ഞു.   അല്ലെങ്കിലും വീട്ടുകാരുടെ പൂർണസമ്മതത്തിലായിരുന്നില്ല സമുദ്രശാസ്ത്രപഠനത്തിനു ഞാൻ ചേർന്നത്.   ഇതുകൂടി ആയപ്പോൾ സംഗതി കലങ്ങി.   ഒരുവിധത്തിൽ അവരെ പറഞ്ഞു പറ്റിച്ച് മത്സ്യബന്ധനക്കപ്പലിൽ കയറിപ്പറ്റി.
അഴിമുഖം വിട്ടതും ട്രോളർ അമ്മാനമാടിത്തുടങ്ങി.   കടൽമണവും ഡീസൽവാടയും  വലച്ചൂരും മീൻനാറ്റവും ഒന്നിച്ചൊരാക്രമണവും.   തലപെരുക്കുന്നു, കണ്ണെരിയുന്നു, വയർ പുളയുന്നു, മനംപിരട്ടുന്നു, കാൽ കുഴയുന്നു.   ഡെക്കു നിറച്ചും ചാടിപ്പുളയുന്ന മീൻകൂട്ടത്തെക്കൂടിക്കണ്ടപ്പോൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാകില്ലെന്നു തോന്നി (ഞാൻ പരിപൂർണസസ്യഭുക്കായിരുന്നു).  കടൽച്ചൊരുക്കെന്നാലെന്തെന്നറിഞ്ഞു ഞാൻ.   എന്നാലുംആദ്യകൗതുകത്താൽ പലകാര്യങ്ങളിലായി ശ്രദ്ധതിരിഞ്ഞതിനാലാകാം അകത്തുള്ളത് പുറത്തേക്കു വന്നില്ല.   കഷ്ടി ഛർദ്ദിച്ചില്ലെന്നുമാത്രം    ബാക്കിയെല്ലാമറിഞ്ഞു.   എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹപാഠി അപ്പോഴേക്കും ഛർദ്ദിച്ചവശനായി കാബിനിൽ കയറിക്കിടപ്പായിരുന്നു.   കരയണഞ്ഞിട്ടും കാലുറയ്ക്കാത്ത അയാളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ്‌ ഹോസ്റ്റലിലെത്തിച്ചത്.
ബസ്സിലും കാറിലും വിമാനത്തിലും കപ്പലിലുമെല്ലാം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മനംപിരട്ടുന്നതും ഛർദ്ദിക്കുന്നതും ഒരു രോഗമൊന്നുമല്ല.   ചലനംകോണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഒരസുഖം മാത്രം.   ബഹിരാകാശയാത്രയിലും ഇതുണ്ടാകാം.   മോഷൻ സിക്നസ്സ്’, ‘കിനെറ്റോസിസ്എന്നെല്ലാം അതിനെ പറയും   ചലനത്തെ സംബന്ധിച്ച് ശരീരത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയുമിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചെറിയ താളപ്പിഴയാണ്‌ ഇതിനു കാരണം.   പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ തത്സമയാനുഭവവും മനസ്സിന്റെ അറകളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന അറിവിന്റെ ആകത്തുകയും തമ്മിലുള്ള ഒരു പൊരുത്തക്കേട്‌.   ചലനത്തെ ശരീരവും മനസ്സും അറിയുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതും സദാസമയവും ഒരുപോലെയാവണമെന്നില്ല.   നിൽക്കുമ്പോൾ നീങ്ങുന്നെന്നു തോന്നാം, നീങ്ങുമ്പോൾ നിൽക്കുന്നെന്നു തോന്നാം.   ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും ആട്ടവും അനക്കവും നീക്കവും നിരക്കവുമെല്ലാം ഇങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടേക്കാം.   പരിചയപ്പെടുമ്പോൾ താനെ മാറുന്നതാണീ അസുഖം.
മനുഷ്യൻ എന്നു കടലിൽപോയിത്തുടങ്ങിയോ അന്നുതൊട്ടേ പരിചിതമാണ്‌ കടൽച്ചൊരുക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ സീ സിക്ക്നസ്സ്.   ഇതു മാൽ ദെ മേർഎന്നറിയപ്പെടുന്നു ലാറ്റിൻഭാഷകളിൽ.   ഓക്കാനം, മനംപിരട്ടൽ എന്നെല്ലാം നാം പൊതുവെ പറയുന്ന നോസിയതന്നെ കടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഗ്രീക്കുവാക്കാണ്‌.
ഒരു പ്ളവകവസ്തുവിന്റെ പരസ്പരം ലംബമായ മൂന്ന് അക്ഷങ്ങളിലായി നീളത്തിലും വട്ടത്തിലുമുള്ള ഈരണ്ടു ചലനങ്ങളുണ്ട്.   മുകളിലേക്കും താഴേക്കുമായി, വശങ്ങളിലേക്കായി, മുൻപോട്ടും പിറകോട്ടുമായി ഇങ്ങനെ ആറുവിധം അനക്കങ്ങളാണ്‌ പുറംകടലിലെ യാനപാത്രങ്ങൾക്കുള്ളത്.   ഇവയിൽ ചിലതെല്ലാം അൽപനേരത്തേക്കെങ്കിലും ഭൗമാകർഷണത്തിനതീതമായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.   ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോൾ അറ്റത്തെത്തി വിടുമ്പോഴും കുത്തനെയുള്ള ഇറക്കത്തിൽ വണ്ടി പായുമ്പോഴും നാമിതനുഭവിക്കാറുണ്ട് മറ്റൊരു തരത്തിൽ.   വായിൽ വയറുവന്നു കേറുന്നൊരവസ്ഥ.
പ്രോമെഥാസീൻ’-വർഗത്തിൽപെട്ട  ആവോമീൻപോലുള്ള മരുന്നുകൾ മോഷൻ-സിക്നസ്സിന്‌ പ്രതിരോധമേകാറുണ്ട്.   പക്ഷെ അൽപം മയക്കവും ക്ഷീണവും വായ്-വരൾച്ചയുമെല്ലാം പാർശ്വഫലങ്ങളായുമുണ്ട്.   ആദ്യത്തെ ഒരുദിവസം മരുന്നിന്റെ സഹായത്തോടെയോ അല്ലാതെയോ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പതുക്കെ ശരീരവും മനസ്സും കടൽച്ചൊരുക്കിനതീതമാവും.  
ഗവേഷണി’ (വ്യാകരണപരമായി ആ പേര് തെറ്റായിരുന്നു: ‘ഗവേഷിണിഎന്നോഗവേഷികഎന്നോ ആയിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്) എന്ന ഗവേഷണക്കപ്പലിൽ (ആ കപ്പലും ഇന്നില്ല) തുടർച്ചയായി ഒരുമാസത്തോളം ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിലും അറബിക്കടലിലുമായി കാറ്റിലും കോളിലും പെട്ടുലഞ്ഞിട്ടുണ്ടൊരിക്കൽ - ഒരു ഓക്കാനം പോലുമില്ലാതെ.   അതിനു പകരം കൊടും ശൈത്യത്തിൽ നോർവീജിയൻകടലിൽ കൂറ്റൻതിരകൾക്കുമുകളിൽ ചാഞ്ചാടി, ചോരവരെ ഛർദ്ദിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.   എന്നാൽ ശാന്തമായി യാതൊരു തിരത്തല്ലലുമില്ലാതെ കണ്ണാടിപോലത്തെ കടലിൽ കരയ്ക്കടുത്തു കിടക്കുമ്പോൾ ഛർദ്ദിച്ചു നാശമായിട്ടുമുണ്ട് - ഞാൻ മാത്രമല്ല, കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം.   ഇന്നും ഞങ്ങൾക്കതൊരു വിസ്മയമാണ്‌.
കടൽച്ചൊരുക്കടക്കം പലതരം മോഷൻ സിക്നസ്സുകൾ - എല്ലാം ശാരീരികമാണെന്നു ഞാൻ പറയില്ല.   കരയ്ക്കടുക്കുന്നു എന്നറിയുമ്പോഴേക്കും അസുഖം’  മിക്കവർക്കും, മിക്കവാറും മാറും.   അൽപം മാനസികവുമല്ലേ കടൽച്ചൊരുക്ക് എന്നെനിക്കു സംശയം തോന്നാറുമുണ്ട്.
എത്ര വലിയവനായാലും കടലിലിട്ടൊന്നു കുലുക്കിയാൽ നോൺ-വെജിറ്റേറിയൻ, വെജിറ്റേറിയനാവും. പുകവലി നിർത്തും, കുടിയും.   കടലാസ്സുവഞ്ചികൾ വരെ ഉണ്ടാക്കി ഡെക്കിലെ ഇല്ലാവെള്ളത്തിലൊഴുക്കി രസിക്കും.   വട്ടായിപ്പോയ മട്ടാവും.  

കടൽ ശാന്തമായാൽ പിന്നെയും തുടങ്ങും പതിവിൻപടി.

2017, ജനുവരി 2, തിങ്കളാഴ്‌ച

വസ്ത്രം മാറുമ്പോൾ അഥവാ തുണിയുരിയുമ്പോൾ തോന്നേണ്ടത്

ഇംഗ്ളീഷിൽ ഒരു ചൊല്ലുണ്ട്: കാലാവസ്ഥക്കൊരു കുറ്റവുമില്ല; വസ്ത്രധാരണത്തിലാണു വൈഷമ്യം’ ("There is nothing wrong with the weather, it is the dress that matters").   ഇതോടൊപ്പം ഷേൿസ്പിയറിന്റെ, ‘കാലാവസ്ഥ മനുഷ്യനെ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നു’ ("Weather maketh the man") എന്നതു കൂടി  ചേർത്തുവയ്ക്കുക.   മനുഷ്യനും വസ്ത്രവും എത്രമാത്രം ചുറ്റിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്നും മനസ്സിലാക്കുക.

സസ്യമൃഗാദികളിൽ മനുഷ്യവർഗംമാത്രമാണ്‌ ഏതു പ്രദേശത്തും ഏതു കാലാവസ്ഥയിലും ജീവസന്ധാരണം നടത്തുന്നത്.   മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ ആധാരം, സ്ഥലകാലങ്ങൾക്കനുയോജ്യമായ മുന്നൊരുക്കങ്ങളാണ്‌.   മിക്ക സസ്യങ്ങാൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും സഹജമായ സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങളുണ്ട്.   അവയേ ഉള്ളൂ.   നിറം, എണ്ണമയം, രോമം, എന്നിങ്ങനെ നിരവധി ഉപാധികൾ.   എന്നാൽ ഇവയെല്ലാം പ്രത്യേക പരിത:സ്ഥിതികളിൽ മാത്രമേ പ്രയോജനപ്പെടുകയുള്ളൂ.   അതിനാൽ തൻ തട്ടകത്തുനിന്ന് പറിച്ചുനട്ടാലോ പിരിച്ചുവച്ചാലോ അവ പകുതിപ്രാണനാകും.   മനുഷ്യനോ സഹജമായ സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങൾക്കപ്പുറം തനതു സുരക്ഷാസന്നാഹങ്ങൾ സജ്ജമാക്കും.   അങ്ങനെ സ്ഥലംമാറിയാലും കാലംതെറ്റിയാലും പുനർജനിക്കും, പുനരവതരിക്കും, പുനർജീവിക്കും.

ഇത്തരം സുരക്ഷാസന്നാഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനവും പഴക്കംചെന്നതും പടിപടിയായി പുനർനിർണയം ചെയ്യപ്പെടുന്നതും വസ്ത്രധാരണമാണ്‌.   തണുപ്പിൽനിന്നും ചൂടിൽനിന്നും കാറ്റിൽനിന്നും പൊടിയിൽനിന്നും മഴയിൽനിന്നും വെയിലിൽനിന്നുമെല്ലാം സ്വശരീരത്തെ രക്ഷിക്കാൻ തദനുഗുണമായ വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടായേ പറ്റൂ.   ഹിമപ്രദേശത്തെ  ആളുകൾക്ക് ഒറ്റമുണ്ടും രണ്ടാമുണ്ടും ചുറ്റി കോന്തലയും പൊക്കിപ്പിടിച്ചു നടക്കാനാവില്ല.   അറബിനാട്ടിലെ കൊടുംചൂടിൽ കോട്ടും സൂട്ടും സൂട്ടാകില്ല.   മഴയിറ്റുന്ന വടക്കുകിഴക്കൻമേഖലകളിൽ തൊപ്പിയില്ലാതാവില്ല.   തെന്നിന്ത്യയിലെ ഈർപ്പംനിറഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ ഇറുകിയൊട്ടുന്ന  വസ്ത്രങ്ങൾ വിലപ്പോവില്ല.

കാലാവസ്ഥക്കനുഗുണമായതെന്തോ അതാണ്‌ നല്ലവസ്ത്രം.   ഉടുതുണി, അടിയുടുപ്പ്, ചെരിപ്പ്, തൊപ്പി, കയ്യുറ, കാലുറ, പുറംചട്ട, തലേക്കെട്ട്, മുഖമറ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ പെടും.   വേണ്ടതു വേണ്ട വിധം സ്ഥലകാലങ്ങൾക്കനുസരിച്ചല്ലാതെ ഉപയോഗിച്ചാൽ അത് അരോചകമാകും, ആഭാസവും!

വെറും സംരക്ഷണകവചമെന്നതിലുപരി വലിയൊരു സഞ്ചിതസംസ്ക്കാരത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രംകൂടിയാണ്‌ വസ്ത്രം.   നിറച്ചാർത്തുകളും ചിത്രാങ്കനങ്ങളും വാർപ്പട്ടകളും വാൽകിന്നരികളും പീലിക്കെട്ടുകളും കുടുക്കുകളുമെല്ലാം  വെറും വസ്ത്രത്തെ വിലപ്പെട്ടതാക്കുന്നു.   എന്റെ നാലാംക്ളാസ്സിലെ മലയാളപാഠാവലിയിലെ നിറന്നപീലികൾ നിരക്കവേകുത്തി...എന്ന പദ്യം (ചെറുശ്ശേരിയുടെ കൃഷ്ണഗാഥ)  വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ വിശ്വരൂപത്തെ വെളിവാക്കുന്നു എന്ന് ഇന്നു തോന്നുന്നു.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തോടേറ്റവുമടുത്തു നിൽക്കുന്നതാണു വസ്ത്രം. അതിന്‌ അതിന്റേതായ വ്യക്തിത്വവും സ്വകാര്യതയും സ്വീകാര്യതയും അനുപേക്ഷണീയം.

മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്ത് ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടുമായി പലതരത്തിൽ കാണാം.   പുടവത്തലപ്പും ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടുമുണ്ട്.   ചില സമൂഹങ്ങളിൽ വെള്ളനിറം പഥ്യം, ചിലവയിൽ നിഷിദ്ധം.   കറുപ്പുനിറത്തിന്റെ കാര്യവും അതുപോലെ.   മുടിമൂടുന്നതും മുഖം മറയ്ക്കുന്നതും അതുപോലെ.   മാറുമറയ്ക്കാത്തതൊരുകാലം.   മേലാകെ മറയ്ക്കുന്നതു മറ്റൊരു കാലം.   അൽപവസ്ത്രത്തിനുമൊരുകാലം.   ആവശ്യത്തിനുള്ള വസ്ത്രം ആഡംബരത്തിനുള്ള വസ്തുവായി.   ആഡംബരത്തിന്‌ വസ്ത്രമേ വേണ്ടാതായി.

നഗ്നത നാണമായപ്പോൾ നാണം നാനാവിധമായി.   സമൂഹത്തിന്റെ ചുറ്റുകെട്ടിൽ നാണംമറയ്ക്കൽ നിർബന്ധമായി.   കുടുംബമെന്ന സങ്കൽപ്പത്തിന്‌ വിവാഹം നിമിത്തമായി.   വിവാഹത്തിന്‌ വസ്ത്രം വേർപെടുത്താനാവാത്തതായി.   നാട്ടിലെ പണ്ടത്തെ അതിലളിതമായ പുടവകൊടുപ്പിൽ തുടങ്ങി ഇന്നത്തെ അതിവിപുലമായ പട്ടിൽപൊതിയൽവരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു വസ്ത്രവും വിവാഹവും തമ്മിലുള്ള ബാന്ധവം.   പാശ്ചാത്യർക്കാണെങ്കിൽ വിവാഹവസ്ത്രം അന്ത്യയാത്രയ്ക്കുകൂടിയുള്ളതാണ്‌.   മരണം വെറും തുണിമാറ്റമെന്ന് നമ്മുടെ ഭഗവത്ഗീത.

നഗ്നത പാപമായിക്കാണുന്ന മതവിഭാഗങ്ങളുണ്ടാകാം; പുണ്യമായിക്കാണുന്നവയുമുണ്ടാകാം.   അത്തരത്തിൽ, വസ്ത്രധാരണത്തെ മതങ്ങളും വേണ്ടുവോളം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.  മതചിഹ്നങ്ങളായിത്തന്നെ വസ്ത്രധാരണരീതി കൈമാറപ്പെടുന്നു.   ദിഗംബരൻമാർ വസ്ത്രത്തെ പാടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.   മറ്റുള്ളവർ വ്യത്യസ്തവേഷം കെട്ടിയാടുന്നു.


ഇതൊന്നുമല്ലാതെ, ഇതൊന്നുമില്ലാതെ, തന്റെ തൊഴിലിനും സൗകര്യത്തിനുമൊക്കെയായി വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരാണധികവും.   ബെർത്ത്-ഡേസൂട്ടും സൺഡേബെസ്റ്റും ഒന്നും അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രമേയങ്ങളേയല്ല.   വെള്ളമുണ്ട് കൈലിക്കും സാരിക്കും ബെർമുദയ്ക്കും നൈറ്റിക്കും ട്രൗസറിനും ചുരിദാറിനുമെല്ലാം വഴിമാറിയല്ലോ.

ഗാന്ധിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ വിദേശവസ്ത്രബഹിഷ്കരണം ഒന്നാമജണ്ടയായിരുന്നു കുറച്ചധികം കാലം.   അർധനഗ്നനായ ആ ഫക്കീർ വസ്ത്രത്തിന്റെ വിലയും വിലയില്ലായ്മയും ഒരേസമയം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.   നമ്മുടെ സാമൂഹ്യഘടനയിലും സാംസ്ക്കാരികഭൂമികയിലും കാലാവസ്ഥയിലും, വിദേശവസ്ത്രവും വസ്ത്രധാരണരീതിയും എത്രമാത്രം അപ്രസക്തമാണെന്നറിയണം.


ഓരോതവണ വസ്ത്രമൂരുമ്പോഴും നാം ചരിത്രത്തിന്റെയും സംസ്ക്കാരത്തിന്റെയും മതവിശ്വാസത്തിന്റെയും സ്വകാര്യതയുടെയും പരാശ്രയത്തിന്റെയും പ്രായോഗികതയുടെയും പുറന്തൊലിയാണ്‌ ഉരിഞ്ഞുമാറ്റുന്നതെന്നോർമിച്ചാൽ നല്ലത്.   വീണ്ടുമതണിയുമ്പോൾ അതൊരു പുറംതോടാണെന്നും.

2016, ഡിസംബർ 27, ചൊവ്വാഴ്ച

ഗണിനിയും പിന്നെ ഞാനും

ഈ അറുപത്താറാംവയസ്സിൽ, ഞാൻ എപ്പോൾ എങ്ങിനെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയെന്നു ഒന്നോർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌.   കൈവിരൽക്കണക്കിൽനിന്ന്‌ കടലാസ്സുകണക്കിലേക്കും, കടലാസ്സുകണക്കിൽനിന്ന്‌ കാൽക്കുലേറ്ററിലേക്കും, അതിൽനിന്ന്‌ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്കും സംക്രമിച്ച തലമുറയാണ്‌ എന്റേത്‌.   മനക്കണക്ക് അന്നും ഇന്നും എന്നും കൂടെയുമുണ്ട്.

പുത്തൻസങ്കല്പമായതുകൊണ്ടാവണം കമ്പ്യൂട്ടറിന്‌ നല്ലൊരു ഭാരതീയപദം ഉരുത്തിരിഞ്ഞില്ല.  ഗണി’, ഗണിത/ശാസ്തവിശാരദനും ഗണിനിഗണിയുടെ സ്ത്രീരൂപവുമാകുന്നു.   ഗണികൻജ്യൗതിഷിയും ഗണകൻപ്രശ്നംവയ്ക്കുന്ന കണക്കനെന്നുകൂട്ടി പറയപ്പെടുന്ന കണിയാനുമാകുന്നു.   ഗണകിസ്ത്രീരൂപവും.   ഗണികപക്ഷെ വേറൊരർഥത്തിലായിപ്പോയി.   ഹിന്ദി, കന്നഡ, പഞ്ചാബി തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾക്കൊപ്പം മലയാളവും കമ്പ്യൂട്ടർഎന്ന വാക്കുതന്നെ ഉപയോഗിച്ചു.   നല്ല സാങ്കേതികപദങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ മിടുക്കരായ തമിഴർ കമ്പ്യൂട്ടറിനെ ഗണിനിഎന്നു വിളിച്ചു.   മറാഠിയിലത് സംഗണക്ആയി.   കമ്പ്യൂട്ടർ എന്ന നാമം ആണോ പെണ്ണോഎന്നൊരു സന്ദേഹം പല ഭാഷകളിലുമുണ്ട്; അതിനൊപ്പിച്ച വാദങ്ങൾ ഫലിതമായുമുണ്ട്.

മുപ്പത്താറു വർഷംമുൻപ്‌, 1981-ലാണ്‌ ഞാൻ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ തന്നത്താൻ ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്‌.   കമ്പ്യൂട്ടർ എന്നൊന്നും തികച്ചും പറഞ്ഞുകൂട.   കുറച്ചു കണക്കുകൂട്ടലുകൾ, കൊച്ചു പ്രോഗ്രാമുകൾവഴി തെറ്റാതെ ചെയ്തെടുക്കാൻപറ്റിയ ഒരു തരം കാൽക്കുലേറ്ററായിരുന്നു അത്‌.   അതിവേഗം ചൂടുപിടിക്കുന്ന മാഗ്നെറ്റിക്‌-കോർ മെമ്മറിയും ഒരു കൊച്ചു ഡിസ്പ്ലേയും ഒരു കുഞ്ഞു തെർമൽ-പ്രിന്ററും ഉണ്ടായിരുന്ന IBM-ന്റെ ഒരു പ്രാകൃതയന്ത്രം.  

ഏതോ സമുദ്രഗവേഷണസഹായപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി മറുനാട്ടിൽനിന്ന്‌ ഗോവയിൽ കപ്പലിലെത്തിയ രണ്ട്‌ IBM കമ്പ്യൂട്ടറുകളും കേടുവന്നപ്പോൾ, നേരെയാക്കാൻ മുംബൈയിലെത്തിച്ചതാണ്‌.   അതിലൊന്നിലായിരുന്നു ഞാൻ കൈക്രിയ തുടങ്ങിയത്‌.   അക്കാലത്ത് ഞാൻ മുംബൈയിൽ.   തലേവർഷം നോർവേയിലായിരുന്നപ്പോൾ ഗവേഷണപഠനത്തിനു വേണ്ട ഗണന-വിശകലന-ചിത്രീകരണങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടറുപയോഗിച്ചു ചിട്ടയായി ചെയ്തുകിട്ടുമായിരുന്നു.   (കണ്ടുനിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ; ടെക്നീഷ്യൻമാരായിരിക്കും എല്ലാം ചെയ്തുതരിക.)   അന്ന് ആ അനുഭവത്തിലും ആവേശത്തിലും ഒന്നു കൊട്ടിയും മുട്ടിയും തുടങ്ങിയതാണ്‌, ഇന്നും വേതാളത്തെപ്പോലെ വിട്ടാലും വിടാതെ കൂടെക്കൂടിയിരിക്കുന്നത്‌..

സ്ക്കൂൾവിട്ട്‌ കോളേജുക്ളാസ്സിലെത്തിയതോടെ ലോഗരിതം-ടേബിൾആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ സയൻസ്‌-കുട്ടികളുടെ മഹാസംഭവം.   ബിരുദാനന്തരഘട്ടത്തിൽ (1970) സമുദ്രവിജ്ഞാനവും അന്തരീക്ഷവിജ്ഞാനവും കയ്യാളേണ്ടിവന്നപ്പോൾ ലോഗരിതം-പട്ടിക പോരാതായി.   ഇന്നത്തെ തലമുറ കാണുന്നതുപോകട്ടെ, കേട്ടിരിക്കാനേ ഇടയില്ലാത്ത ഒരു കുന്ത്രാണ്ടം, ‘സ്ലൈഡ്-റൂൾആയി ഗണനസഹായി.   സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്-വിഭാഗത്തിൽ ഒരു ഗണനയന്ത്രവും ഉണ്ടായിരുന്നു, ‘FACIT’ കമ്പനി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന കണക്കുയന്ത്രം.   പഴയ ടൈപ്-റൈറ്ററിലേതുപോലുള്ള  അക്ക-കീകൾ ഇടത്തേ കൈവിരലുകൾകൊണ്ടമുക്കി, ഒരു  കൈപ്പിടി വലത്തേക്കയ്യു കൊണ്ട് മുൻപോട്ടും പിന്നോട്ടുമെല്ലാം തിരിച്ചുവേണം അതു പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ.   അതൊരു ഭഗീരഥപ്രയത്നമായിരുന്നിരിക്കണം.   തികച്ചും ശബ്ദായമാനവും.   ഞാനത് ഒരിക്കലും തൊട്ടിട്ടില്ല.

എഴുപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ   ഗോവയിൽ ഔദ്യോഗികജീവിതം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ആദ്യമെല്ലാം ആരും തൊടാത്തൊരു FACIT- കാൽക്കുലേറ്ററും, പിന്നീട് ആരെയും തൊടീക്കാത്തൊരു എലക്ട്രോണിക്-കാൽക്കുലേറ്ററുമായിരുന്നു പണിസ്ഥലത്ത്.   പതുക്കെ ഒന്നുരണ്ടു മേശക്കാൽക്കുലേറ്ററുകളും പോക്കറ്റ്-കാൽക്കുലേറ്ററുകളും വന്നെത്തി.   ECIL-ന്റെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ഥാപിക്കുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു എന്റെ സ്ഥാപനമന്ന്.   അതുവരുന്നതിനുമുൻപേ എനിക്കൊരു സ്ഥലമാറ്റമായി.

കൊച്ചിയിലെത്തിയ ഉടൻ ഞാനാദ്യമായി സംഘടിപ്പിച്ചത് ഒരു കെൽട്രോൺപോക്കറ്റ്-കാൽക്കുലേറ്ററായിരുന്നു.   അവിടന്ന് ബോംബെയിലേക്കു മാറ്റമായപ്പോൾ അതു കൂടെക്കൊണ്ടുപോകാൻ സഹപ്രവർത്തകർ സമ്മതിച്ചില്ല.   മുംബൈയിൽവച്ച് ഒന്നിനുപകരം രണ്ടു കാൽക്കുലേറ്ററുകൾ വാങ്ങിച്ച് ഞാൻ പകരംവീട്ടി.   അക്കാലത്താണ്‌ IBM-ന്റെ മേൽപ്പറഞ്ഞ ചവറുയന്ത്രവും കൊത്തിപ്പറിച്ചുനടക്കുന്നത്.   നോർവേയിൽ വച്ചു മേടിച്ച ഒരു വമ്പൻപ്രോഗ്രാമബിൾ- കാൽക്കുലേറ്ററും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു.   അന്നു ഞാൻ ആ Hewlett Packard-ൽ വെറും 99 വരികളിലൊതുക്കി പ്രോഗ്രാം-ചെയ്തെടുത്ത ഗണനങ്ങൾക്ക് കയ്യും കണക്കുമില്ലായിരുന്നു.   ഇന്നെല്ലാം മറന്നു!

വീണ്ടും ഗോവയ്ക്കു സ്ഥലംമാറിവന്നപ്പോഴേക്കും (1982) ഒരു കൊച്ചു കമ്പ്യൂട്ടർ-കേന്ദ്രമെല്ലാം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.   പഞ്ച്-കാർഡും മാഗ്നെറ്റിൿ-ടേപ്പുമെല്ലാമായി അത്യാഘോഷത്തിലായിരുന്നു പ്രസ്തുത പരിപാടി.   കമ്പ്യൂട്ടർ- മുറിയുടെ ശീതീകരണം അതിപ്രധാനമായിരുന്നു.   ശീതീകരണിയുടെ ഭാഗമായി പുറത്തൊരു കൂളന്റ്-ടവറുമുണ്ടായിരുന്നു.   സദാ വെള്ളമൊലിച്ചൊച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന അതും കാണികൾക്കു കൗതുകമായിരുന്നു.   വെള്ളമില്ലെങ്കിൽ ശീതീകരണം മുടങ്ങും.  ശീതീകരണം മുടങ്ങിയാൽ കമ്പ്യൂട്ടർ മുടങ്ങും.   അക്കാലങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ തമാശയായിരുന്നു, കമ്പ്യൂട്ടർ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് വെള്ളത്താലാണെന്ന്.   സ്വതേ തലക്കനംകൂടിയ കമ്പ്യൂട്ടർജീവനക്കാർ, വെള്ളമില്ലെങ്കിൽ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന പരാക്രമം കണ്ടിട്ടാണത്.   കമ്പ്യൂട്ടർകാണാൻവരുന്ന പല കുട്ടികളും ഞങ്ങളുടെ ഈ കൊസ്രാക്കൊള്ളിത്തമാശ ശരിയാണെന്നുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നുപോൽ.   (ആദ്യകാലത്തെ റഷ്യൻ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ വെള്ളമുപയോഗിച്ചുള്ള ഒരുതരം ഹൈഡ്രോളിൿ-യന്ത്രങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന കാര്യം മറക്കരുതേ!)

അതിനിടയ്ക്കാണ്‌ കരയിലെ ആ കമ്പ്യൂട്ടറിൽതീർക്കാൻപറ്റാത്ത ഒരു പണി, ഗവേഷണക്കപ്പലിലെ ‘Norsk Data’ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ സുഗമമായി ചെയ്തു കിട്ടിയത്.   എന്നാലോ അതിന്റെ ഫോർമാറ്റ്, അപ്പണിയുടെ പ്രായോജകരായ ദില്ലിയിലെ താപവൈദ്യുത-എഞ്ചിനിയർമാർക്കുപയോഗിക്കാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിലായിപ്പോയി.   ഫോർമാറ്റൊന്നു മാറ്റിക്കിട്ടാൻ ഹൈദരാബാദിലെ ECIL-ന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിലും മുംബൈയിലെ TIFR-ന്റെ ‘Cray’-കമ്പ്യൂട്ടറിലുമൊക്കെയായി കുറെ അലഞ്ഞു.   അവസാനം മുംബൈയിലെ ഒരു സ്വകാര്യസ്ഥാപനത്തിലെ പഴയൊരു റഷ്യൻകമ്പ്യൂട്ടറുടെ ('Borg'-അത് അമേരിക്കനായിരുന്നോ എന്ന് ഇന്നൊരു സംശയം) സഹായത്താൽ കുരുക്കഴിക്കാനായി.   ജെനറേഷൻ ഗാപ്പ്മനുഷ്യർക്കു മാത്രമല്ല.

അങ്ങനെ ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ‘Apple-II’ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ വകഭേദമായ ‘Micro-II’ എന്ന ടേബിൾ-ടോപ്പ് പേർസണൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ഒന്നു സംഘടിപ്പിക്കാൻ തരമാകുന്നത്.   BASIC-ൽ കൊച്ചു പ്രോഗ്രാമുകളെഴുതിയും Word Star എന്ന എഴുത്തുപദ്ധതിയുപയോഗിച്ച് രേഖകളുണ്ടാക്കിയും, കൈപ്പിശകിലും കറന്റുപോക്കിലും എല്ലാമപ്പാടെ നശിച്ചും, വീണ്ടുമെഴുതിയും വീണ്ടും തിരുത്തിയും കൊല്ലമൊന്നു കഴിച്ചു.   അവകാശികൾ കൂടിയതിനാൽ ആദ്യാവസാനക്കാരൻ (ആദ്യവാസനക്കാരൻ’) അളയ്ക്കു പുറത്തുമായി.   വിദേശത്ത് പരിശീലനംകഴിഞ്ഞുവന്ന കുറെ പുത്തൻകൂറ്റുകാർ ആ യന്ത്രം പിടിച്ചുവാങ്ങി.   താമസിയാതെ, തമ്മിൽതല്ലി വേറൊരു യന്ത്രം ഞാനും പിടിച്ചുവാങ്ങി.   അതായിരുന്നു DCM-Tandy Radioshack.   CPU-ഉം Monitor-ഉം Key Board-ഉം Floppy Drive-ഉം എല്ലാം ഒന്നിച്ചിണക്കിയ ഒരു ഒറ്റ യൂണിറ്റ്.   തനതായൊരു ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റത്തിലോടിയിരുന്ന (TRSDOS) ആ കമ്പ്യൂട്ടർ അന്നത്തെ നിലയ്ക്ക് അത്യുഗ്രൻ സേവനമാണു തന്നത്.   Word Perfect എന്നൊരു എഴുത്തുപദ്ധതിയായിരുന്നു അതിൽ.   ശാസ്ത്രപ്രബന്ധങ്ങളും മറ്റുമായി ഒരുപാടു കാര്യങ്ങൾ അതിലൂടെ ചെയ്തുകൂട്ടി.   Casio-വിന്റെ PB-100 എന്ന കൈപ്പത്തിയിലൊതുങ്ങുന്നൊരു ‘Personal Computer’ കൂടി ആയപ്പോൾ കുശാലായി കാര്യങ്ങൾ.   തുടർന്ന് Microsoft-ന്റെ അകമ്പടിയോടെ HCL, Zenith, HP, IBM, Lenovo, DELL എന്നിങ്ങനെ ഒരു നിര തന്നെ വന്നുകയറി.   കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സാങ്കേതികവശങ്ങളിൽ കാര്യമായ താൽപര്യമില്ലാത്ത എന്നെപ്പോലെയുള്ള  ഉപയോക്താക്കൾക്ക് അതു വളരെ പ്രയോജനം ചെയ്തു.   കണക്കുകൂട്ടാനും പടംവരയ്ക്കാനും പലപല ആപ്ളിക്കേഷനുകളും, മറ്റുകാര്യങ്ങൾക്കായി Microsoft Office-ഉം അതോടൊപ്പം Internet-ഉം ഗവേഷണജീവിതം സുഗമമാക്കി.   Mainframe-Computer, Computer-Centre എന്നെല്ലാമുള്ള സങ്കേതങ്ങൾ 2000-ത്തോടെ അരങ്ങൊഴിഞ്ഞു.    കാര്ർഡും ടേപ്പും ഫ്ളോപ്പിയും പ്ളോട്ടറും ഒന്നുമില്ലാതെ, ‘Lap-Top’-കളും  ‘Tablet’-കളും ‘Smart Phone’-കളും കൂടി ആയപ്പോൾ ഓടിനടന്നു പണിയെടുക്കുവാൻ  ഇന്നു കഴിയുന്നു.


സമുദ്രശാസ്ത്രഗവേഷണത്തോടൊപ്പം രണ്ടാംപ്രേമമായ മലയാളമെഴുത്ത് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ സാധ്യമായത് അത്ര എളുപ്പത്തിലൊന്നുമല്ല.   ആദ്യം ‘India Page ’എന്നൊരു പാക്കേജ് വാങ്ങിനോക്കി.   അതിൽ മൂന്നക്ഷരം വരെയേ കൂട്ടിച്ചേർക്കാനാകുമായിരുന്നുള്ളൂ; നാലാമതൊന്നു ചേർത്താൽ അതുവരെ എഴുതിയതെല്ലാം മൺമറയും.  സ്വാതന്ത്ര്യംഎന്നെഴുതുമ്പോൾ ന+ത+റ കഴിഞ്ഞ് ചേർക്കുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം മായും.   കാശുപോയതു മിച്ചമായി.   പിന്നെ C-DAC-ന്റെ LEAP എന്ന ഭാരതീയഭാഷാ-പ്രോഗ്രാം ഉപയോഗിച്ചു; കുറെ കഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.   അതിനിടയ്ക്കാണ്‌ പുഴ.കോം’-ന്റെ ചൊവ്വരഎഡിറ്റർ കാണുന്നത്.   അതിൽ കുറെ പയറ്റി.   പക്ഷെ പലപല പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ പലപല വിധത്തിലായിരുന്നതിനാൽ ഫോണ്ടുമാറ്റം പ്രശ്നമായി.   അപ്പോൾ വരമൊഴിഎന്ന പദ്ധതി കയ്യിൽകിട്ടി.   ഒരു ഫോണ്ടിൽനിന്നു മറു ഫോണ്ടിലേക്കു ചാടാൻ ‘TypeIt’-ഉം സഹായകമായി.   പിന്നെപ്പിന്നെ ഗൂഗ്ൾ-ഇൻപുട്ടായി, കീ-മാജിക് ആയി.   ഇനിയുമെന്തെങ്കിലും നല്ലതുവന്നാൽ എടുത്തുചാടാൻ കടവത്തെത്തി നിൽക്കുന്നു ഞാൻ.