ആകെ പേജ്‌കാഴ്‌ചകള്‍

2016, ഓഗസ്റ്റ് 22, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഫെര്‍ഡിനന്റ്




ഏറ്റവും നല്ല ചങ്ങാതി ആരെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ നാലുവയസ്സുള്ള എണ്റ്റെ കൊച്ചുമകന്‍ പറയുക 'ഫോര്‍ട്ടിണൈന്‍' (49) ആണെന്നാണ്‌. കുറെ ഗവേഷണത്തിനുശേഷമാണ്‌ മനസ്സിലായത്‌ അത്‌ സ്വന്തംക്ളാസ്സിലുള്ള ' ഫെര്‍ഡിനന്റ്' ആണെന്ന്‌. അക്ഷരത്തിനുമുന്‍പ്‌ അക്കം പഠിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഫെര്‍ഡിനന്റ്, 'ഫോര്‍ട്ടിണൈന്‍' ആയിമാറി.

ജയിലിലെ കൈതി-നമ്പറും പോലീസ്‌-സ്റ്റേഷനിലെ കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍-നമ്പറും പേരിനു പകരമാണെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌ (പേരിനു മാത്രമാണോ എന്നറിയില്ല). ടോക്കണ്‍ നമ്പറും എ.ടി.എം.-നമ്പറും ആളിന്നപരം. 'ആധാര്‍' നമ്പറും വ്യത്യസ്തമല്ലല്ലോ. കുറെക്കഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മളെല്ലാരും വെറും അക്കമായി മാറും. ഇപ്പോള്‍തന്നെ ചില അന്താരാഷ്ട്രക്കമ്പനികളില്‍ ജീവനക്കാര്‍ വെറും നമ്പറല്ലേ. ആളുവില കല്ലുവില പുല്ലുവില!

നമ്പര്‍ കൊണ്ടുള്ള ഒരു ഗുണം അവയെ എങ്ങിനെയും തട്ടിക്കളിക്കാം എന്നുള്ളതാണ്‌; പ്രത്യേകിച്ചും കമ്പ്യൂട്ടറില്‍. അക്ഷരത്തെയും തട്ടിക്കളിക്കാം എന്നു വന്നപ്പോള്‍ 'ആല്‍ഫ-ന്യൂമെറിക്‌' എന്ന സംവിധാനവുമായി. അക്ഷരവും അക്കവും ചേര്‍ത്തൊരു ഡിജിറ്റല്‍-മണിപ്രവാളം പുത്തന്‍കാലത്തു പഥ്യം.

ഡിജിറ്റല്‍-സാങ്കേതികവിദ്യയില്‍ എല്ലാം ഒന്നുകില്‍ പൂജ്യം, അല്ലെങ്കില്‍ പൂര്‍ണം. പൂജ്യത്തെയും ഒന്നിനെയും വച്ചുള്ള ഈ കളിയില്‍ ഇടയ്ക്കെന്തോ ചോര്‍ന്നുപോകുന്നില്ലേ? 'ഫോര്‍ട്ടിണൈന്‍' എന്നു വിളിച്ചാലും ' ഫെര്‍ഡിനന്റ്' എന്നു വിളിച്ചാലും വ്യത്യാസം തോന്നാത്തതും എന്നാല്‍ വ്യത്യാസപ്പെട്ടതുമായ ഒന്നുണ്ടല്ലോ, അതാണു ചോര്‍ന്നുപോകുന്നത്‌ - മനുഷ്യത്വം.

ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ 292 ആയിരുന്നു; എണ്റ്റെ അന്നത്തെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ 271-ഉം (മനുഷ്യനും മെഷീനും തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമറിയാത്തതിനാല്‍ രണ്ടും എല്ലാവര്‍ക്കും ഒന്നാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു തോറ്റു വിവരസാങ്കേതികവിദ്യക്കാര്‍). ദേശത്തും വിദേശത്തുമായി കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്‌ ഒന്നാംതലമുറയിലെ രണ്ടക്കസംഖ്യ ആകേണ്ടിയിരുന്ന ഞാന്‍ രണ്ടാംതലമുറയിലെ മൂന്നക്കസംഖ്യ ആയത്‌. തിരിച്ചറിയല്‍നമ്പറിലെ ആ 'രണ്ട്‌' വെറുതെ വച്ചതുമായിരുന്നു - ഒന്നാംതലമുറ ആരുമാവാതിരിക്കാന്‍ മൂന്നാംതലമുറ കണ്ടുപിടിച്ച സൂത്രം. അവര്‍ക്ക്‌ ഒന്നാംതലമുറയെപ്പറ്റി ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു. ഇതാണു ഡിജിറ്റല്‍-രാഷ്ട്രീയം. കമ്പ്യൂട്ടര്‍കാര്‍ക്കു ബഹു കൂറാണ്‌, കാശുകൊടുക്കുന്നവരോട്‌.

അക്കാലങ്ങളില്‍ (1980-90) ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ ഫലിതമായിരുന്നു, "Look Alive! You Can be Replaced by a Button!" എന്നത്‌. "ജീവനുള്ളതുപോലെ ഇരിക്കൂ; ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ബട്ടണ്‍ മതി നിങ്ങള്‍ക്കു പകരം," എന്ന്‌. അന്ന്‌ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വന്നുതുടങ്ങിയിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; എന്നിട്ടുപോലും. ഇന്നോ, നിങ്ങള്‍ ഒരു ബട്ടണ്‍ കൂടിയല്ല - വെറും 'ആല്‍ഫ-ന്യൂമെറിക്‌' (അക്ഷരക്കം)! ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടു കടമെടുത്താല്‍, "ആണല്ലാ, പെണ്ണല്ലാ അടിപൊളിവേഷം!"

കളിപ്പേരിടല്‍ മലയാളികളുടെ കലാപരിപാടിയാണ്‌, നാട്ടിലായാലും മറുനാട്ടിലായാലും. മറ്റുള്ളവരെ ഇത്രയും പരിഹസിക്കുന്ന മറ്റൊരു സമുദായത്തെയും കണ്ടിട്ടില്ല എണ്റ്റെ ഏഴു പതിറ്റാണ്ടു ജീവിതത്തില്‍. ആശാന്‍മാരുടെ മണ്ടയ്ക്കുതന്നെയാണ്‌ നമ്മുടെ പേരുവയ്പ്പിനും പാരവയ്പ്പിനും വിദ്യാരംഭം കുറിക്കുന്നത്‌. നമ്മുടെ ഗുരുനാഥന്‍മാരെ വിളിക്കാന്‍ കുറുക്കന്‍, കൊറ്റി, ചുണ്ടെലി, മിശറ്‌ തുടങ്ങി പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ പേരും സോഡാക്കുപ്പി, ഊശി (തൂശി/സൂചി), ചെണ്ട, ചക്ക്‌ തുടങ്ങി സാധനസാമഗ്രികളുടെ പേരും ഇടംകയ്യന്‍, സെവറല്‍ കളേര്‍സ്‌, വിഷവടി, ലൌഡ്‌ സ്പീക്കര്‍, കൈമണി, കഷണ്ടി തുടങ്ങി വ്യക്തിപ്രകൃതങ്ങളുടെ പേരും എല്ലാം നാം ക്ഷാമമില്ലാതെ കണ്ടെടുത്തുപയോഗിച്ചു. എന്നിട്ടും നമ്മള്‍ അത്രയ്ക്കൊന്നും ഗുരുത്വം(കുരുത്തം)കെട്ടുപോയില്ല എന്നതൊരത്ഭുതം തന്നെ. നമ്മുടെ ഗുരുനാഥന്‍മാരും മോശക്കാരായിരുന്നില്ലല്ലോ പേരിടല്‍പരിപാടിയില്‍.

അതൊക്കെ കുട്ടിക്കളികളായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടേയും കൂട്ടുകാരുടേയും നാട്ടുകാരുടേയും സഹായസഹകരണങ്ങളോടെ നാട്ടുകാര്‍ക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും പേരുവയ്ക്കുന്നത്‌ വളര്‍ച്ചയുടെ അടുത്ത ഘട്ടത്തില്‍. പാണ്ടി, വിഷം, മരപ്പെട്ടി, സായിപ്പ്‌, ആനവിഴുങ്ങി, മൊന്തന്‍പഴം, അമുക്കന്‍, കൊണ്ടോട്ടി, കുറുന്തോട്ടി, ദുര്‍വാസാവ്‌, ഗാന്ധി എന്നിങ്ങനെ വൊക്കാബുലറി വളര്‍ന്നുവലുതായി.

പിന്നെ മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍, തലനിറയെ പൂചൂടുന്ന ബുഖാരിപ്പെണ്ണ്‌ 'പൂക്കാരി' ആയി; കുയില്‍നാദമുള്ള ലോകഭാരതി 'വിവിധ്‌-ഭാരതി' ആയി. പിന്നെ ഇന്ദിരാഗാന്ധി വന്നു, ശാരദ വന്നു, ഒട്ടകം വന്നു, സാമന്ത ഫോക്സ്‌ വന്നു, മാര്‍ട്ടീന വന്നു, ഷരപ്പോവ വന്നു. ആണുങ്ങളില്‍ മെക്സിക്കന്‍, മധുപന്‍, കരുണാകരന്‍, ഭൂട്ടോ, കിസ്സിംഗര്‍, സുല്‍ത്താന്‍, ഗുണ്ട്‌, ബുള്‍, ..... ഓര്‍ത്തുനോക്കിയാല്‍ എന്തെല്ലാം പേരുകള്‍ നമ്മളിട്ടു, നമുക്കിട്ടു!

സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ല സ്വന്തമെന്ന പലതും. അമ്മയച്ഛന്‍മാരെപോലും നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ലല്ലോ. കുലവും ജാതിയും മതവുമെല്ലാം നമ്മില്‍ ആരോപിക്കുന്നതാണ്‌. പേരും മറ്റുള്ളവര്‍ തരുന്നതാണു നമുക്ക്‌. നടക്കട്ടെ, നടക്കട്ടെ; വഴിപോലെ നടക്കട്ടെ. ഇനിയിതെല്ലാം മാറ്റിയാലും പോയിച്ചാടുന്നതോ മറ്റൊരു കുഴിയിലായിരിക്കാം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം 'കുന്തംകുലുക്കി'- ഷേക്സ്പിയര്‍, "പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു?" ("What is in a name?") എന്നു കുറിച്ചിട്ടത്‌. ഇന്നാണെങ്കില്‍, എന്തിലെന്തിരിക്കുന്നു?

2016, ഓഗസ്റ്റ് 15, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഭവതി ഭിക്ഷാംദേഹി



ഉപനയനം ബാലന്‍മാര്‍ക്കുള്ള ഒരു ചടങ്ങാണ് ചില സമുദായങ്ങളി. ബ്രഹ്മചര്യം, ഗൃഹസ്ഥം, വാനപ്രസ്ഥം, സന്ന്യാസം എന്നീ നാലു ജീവിതസന്ധികളില്‍ ആദ്യത്തേതായ ബ്രഹ്മചര്യത്തിലേക്കുള്ള കാല്‍വയ്പ്പാണ്‌ ഉപനയനം. അതുകഴിഞ്ഞാൽ‌ സ്വന്തം കാര്യങ്ങ സ്വയം നോക്കുന്നതോടൊപ്പം ബ്രഹ്മചാരികള്‍ ഭക്ഷണം യാചിച്ചുവാങ്ങി ഭക്ഷിക്കണം എന്നാണു വയ്പ്പ്‌. വീടുവീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി, 'ഭവതി ഭിക്ഷാംദേഹി' എന്നു വീട്ടമ്മമാരോട്‌ ഇരന്നുവാങ്ങിയ ആഹാരം മാത്രമേ കഴിക്കാവൂ. അതും ആവശ്യത്തിനുമാത്രം. പ്രകൃതിയേകുന്ന പരുക്കന്‍ജീവിതം പതറാതെ പയറ്റുവാന്‍ പരുവപ്പെടുത്തുന്ന പരിപാടി ആയി ഇതിനെ കരുതാം. അതൊക്കെ പണ്ട്‌. അടുത്തിടെ വളരെ വലിപ്പം വയ്പ്പിച്ചൊരു വാര്‍ത്ത വായിച്ചിരിക്കും, അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്റ്റ്‌ ഒബാമയുടെ മകള്‍ ഒരു ചെറിയ ഭക്ഷണശാലയില്‍ കൂലിയ്ക്കു പണിയെടുക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി. ചെറുപ്പത്തിലേ അധ്വാനത്തിണ്റ്റെയും ആഹാരത്തിണ്റ്റെയും വില അറിയുവാന്‍ ഇത്തരം ശിക്ഷണങ്ങള്‍ സഹായിച്ചേക്കും.

ചില നേര്‍ച്ചകളുടെ ഭാഗമായും ഭിക്ഷ യാചിച്ചു വരുന്നവരുണ്ട്‌. നേര്‍ച്ചക്കാലങ്ങളി ഭിക്ഷ കൊടുക്കുന്നതും ചില സമൂഹങ്ങപുണ്യമായിക്കാണുന്നു. മിക്ക ആരാധനാലയങ്ങളുടെ മുന്‍പിലും യാചകരെ കാണാം. വഴിയോരങ്ങളിലും വണ്ടികളിലും വണ്ടിത്തിരക്കിലും കൈനീട്ടുന്നവരുണ്ട്‌. ഒറ്റയ്ക്കായും തെറ്റയ്ക്കായും പിച്ച പിടിച്ചുവാങ്ങുന്നവരുണ്ട്‌. ദൈവത്തിണ്റ്റെ പേരിലും സൌഹൃദത്തിണ്റ്റെ പേരിലും സോഫിസ്റ്റിക്കേഷണ്റ്റെ പേരിലും കീശ ചോര്‍ത്തുന്നവരുണ്ട്‌. എന്തിന്‌, രാജ്യങ്ങള്‍കൂടി പിച്ചയെടുക്കുകയും കടംകൊടുക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ. മതത്തിണ്റ്റെയും ആത്മീയതയുടെയും പേരിലായിരിക്കും ഒരു പക്ഷെ ഏറ്റവുമധികം ഭിക്ഷ ഭര്‍ഗിച്ചെടുക്കുന്നത്‌.

പരിചയമുള്ള രണ്ടുമൂന്നുവീടുകളില്‍നിന്ന്‌ അരിയുംമറ്റും ചോദിച്ചുവാങ്ങി എന്തോ നേര്‍ച്ച നിറവേറ്റുന്ന സമ്പന്നരെ എനിക്കു പുച്ഛമേയുള്ളൂ. തങ്ങളുടെ ഇല്ലാത്ത എളിമയെയും ലാളിത്യത്തെയുംപറ്റി ആരെയാണവര്‍ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌? നേര്‍ച്ചയുണ്ടെങ്കിനിറവേറ്റിക്കൊടുക്കാമെന്നേറ്റുവരുന്ന ഇടനില-തീര്‍ഥാടകരെയും ഞാഅടുപ്പിക്കാറില്ല.  

നൊയമ്പുകാലത്ത്‌ സക്കാത്തുകൊടുക്കുന്ന പരിപാടി എനിക്കിഷ്ടമാണ്‌; അതു നൊയമ്പില്ലാത്തകാലത്തും തുടരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍. സക്കാത്തിനു വരുന്നവരെ അവജ്ഞയോടെ കാണുന്ന സൌഭാഗ്യനികേതനക്കാരെ എനിക്കു മതിപ്പില്ല. കൊടുത്തില്ലെങ്കിലും വേണ്ടില്ല, കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എറിഞ്ഞുകൊടുക്കരുത്‌.

ആരാധനാലയങ്ങള്‍ക്കുമുന്നി എന്തുകൊണ്ട്‌ ഇത്രയധികം യാചക വന്നുകൂടുന്നു എന്ന്‌ പലപ്പോഴും ഞാ അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഭക്തിയുള്ളിടത്ത്‌ യുക്തിയില്ലെന്നറിയാം. എങ്കിലും ഒരുകൂട്ടര്‍ അകത്തു യാചിക്കുമ്പോഒരുകൂട്ടര്‍ പുറത്തു യാചിക്കുന്നു. അതിലെന്തോ പന്തികേടു തോന്നുന്നു. 'ചിദംബരം' സിനിമയില്‍ വളരെ ഹൃദയസ്പൃക്കായ ഒരു രംഗമുണ്ട്‌ ഇത്തരത്തില്‍. ചെറുപ്പത്തിലേ തലതിരിഞ്ഞുപോയ സ്വന്തം സഹോദരനെ അമ്പലത്തിനുമുന്നിലെ പിച്ചക്കാരുടെയിടയില്‍ കണേണ്ടിവന്ന ഒരു സഹോദരിയെക്കുറിച്ചും എനിക്കറിയാം.

ഡച്ച്‌ വിമാനത്താവളമായ ഷിഫോളി തെക്കേ-അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കു കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഒരു സുന്ദരി ചില്ലറ വല്ലതും കയ്യി കാണുമോ എന്നു ചോദിച്ചടുക്കുന്നത്‌. അത്യാവശ്യം ആര്‍ക്കോ ഫോ ചെയ്യാനാണത്രേ. ഫോണില്‍ പത്തും പതിനഞ്ചും മിനിറ്റു കൊഞ്ചിക്കുഴഞ്ഞശേഷം പണം തീര്‍ന്നപ്പോഅടുത്ത ഇരയെ തിരക്കി നടപ്പായി അവള്‍. ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അരഡസആളുകളുടെ കയ്യില്‍നിന്നു കാശുപിടുങ്ങി നാടടച്ചു വായിട്ടടിച്ച അവഎനിക്കൊരു പാഠമായി. ബാംഗളൂരിലും ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചുവന്നു, മൊബൈല്‍ ഒന്നു കൊടുക്കാമോ ഫോ ചെയ്യാനായി എന്ന്‌. ആ സമയം എനിക്കൊരു വിളി വന്നതിനാല്‍ അവ കുറെ കാത്തുനിന്നു മടുത്ത്‌ സ്വന്തം ഫോണെടുത്തു വിളിച്ച്‌ നടന്നകന്നു.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കടമെടുപ്പുകാര്‍ വലിയ പണക്കാരായിരിക്കും. കാശു തികഞ്ഞില്ലെന്നോ പേഴ്സ്‌ മറന്നെന്നോ ഒക്കെ പറഞ്ഞ്‌ അഞ്ചും പത്തും മണീസ്‌ കയ്യില്‍നിന്നു വാങ്ങും. പിന്നെ അതങ്ങോട്ടു തിരിച്ചുതരാന്‍ മറക്കും. അല്ല പിന്നെ, അവര്‍ക്കുണ്ടോ സമയവും സൌകര്യവും ചില്ലറക്കാരുടെ ചില്ലറക്കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കാൻ?

ഒരിക്കലൊരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വീട്ടിലേക്കോടിവന്നു, അത്യാവശ്യമായി ചെറുതല്ലാത്തൊരു തുക കടമായി വേണം എന്നും പറഞ്ഞ്‌. അന്നൊന്നും ഞാന്‍ എന്തിനെന്നു തിരക്കാറില്ല കാശുചോദിച്ചു വരുന്നവരോട്‌; എരിതീയില്‍ എണ്ണയൊഴിക്കരുത്‌ എന്ന്‌ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ അറിവുകൊണ്ട്‌. ബാങ്കില്‍പോയി ആകപ്പാടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ഥിരനിക്ഷേപം തിരിച്ചെടുത്ത്‌ അയാള്‍ക്കുകൊടുത്തു. അപ്പോഴാണയാള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്‌, വീട്ടിലേക്കു കുറെ വിരുന്നുകാര്‍ വരുന്നുണ്ടെന്നും അതിനാ പുതിയ ടീവിയും മറ്റും വാങ്ങാനണ്‌ പൈസ ചോദിച്ചതെന്നും. ഞാന്‍ മുഖമടച്ചു പറഞ്ഞു, ഇത്തരം പൊങ്ങച്ചങ്ങള്‍ക്കാണെങ്കി എണ്റ്റെ സ്ഥിരനിക്ഷേപം ഞാന്‍ എനിക്കുവേണ്ടിപ്പോലും തിരിച്ചെടുക്കുകയില്ലായിരുന്നു എന്ന്‌. അതിനയാളുടെ മറുപടി, തനിക്കും സ്ഥിരനിക്ഷേപങ്ങളുണ്ടെന്നും അത്‌ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ക്കു കാശാക്കാന്‍ താനൊരു വിഡ്ഢിയല്ലെന്നും. കാശയാള്‍ തിരിച്ചു തന്നെങ്കിലും ഇന്നേ വരെ ഞാന്‍ അയാള്‍ക്കു മാപ്പു നല്‍കിയിട്ടില്ല.

ദൈവത്തിണ്റ്റെ നാമത്തിലാണ്‌ ഏറ്റവുംകൂടുതല്‍ ഭിക്ഷാടനം നടക്കുന്നത്‌. ലണ്ടന്‍നിരത്തിലെ മരുന്നടിക്കാര്‍തൊട്ട്‌ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ദിവ്യന്‍മാര്‍വരെ ദൈവത്തിണ്റ്റെ സ്വന്തം ആള്‍ക്കാരാണ്‌. ആശ്രമങ്ങള്‍തൊട്ട്‌ അനാഥാലയങ്ങള്‍വരെ ഇത്തരം ദല്ലാളുകകമ്മീഷന്‍വ്യവസ്ഥയിലാണല്ലോ നടത്തിപ്പോരുന്നത്‌. നോക്കുകൂലിക്കാരും രാഷ്ട്രീയപ്രഭൃതികളും പണപ്പിരിവിണ്റ്റെ പരകോടിയില്‍ പ്രമുഖരാണ്‌. സ്കൂളുകളിലുംമറ്റും പണപ്പിരിവിനായി കുട്ടികളെയും, പലപ്പോഴും അധ്യാപകരെയും നിയോഗിക്കുന്നത്‌ ചെറുപ്പത്തിലേ ഇരന്നുവാങ്ങലും കൈനനക്കാതെ മീന്‍പിടിക്കലും പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു തുല്യം.

ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ മുന്‍പ്‌ (മെയ്‌, 2016) തീവണ്ടികാത്ത്‌ എറണാകുളം സ്റ്റേഷനില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. വലിയ പ്രായവും പ്രാരബ്ധവുമൊന്നും തോന്നിക്കാത്ത ഒരാള്‍ ഒരു ഊണുമേടിച്ചുകൊടുക്കണമെന്നു പറഞ്ഞ്‌ അടുത്തുവന്നു. എന്തോ പന്തികേടുതോന്നിയെങ്കിലും മോശമില്ലാത്ത ഒരു തുകയെടുത്തുനീട്ടിയപ്പോള്‍ അയാളെനിക്കൊരു ആട്ടുവച്ചുതന്നു. കാര്യമെന്തെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ പകയ്ക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ നടന്നുനീങ്ങി. പിന്നെക്കണ്ടു, അയാള്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്കും നീട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു നല്ലൊരാട്ട്‌. ഒന്നുകില്‍ ചിത്തഭ്രമം, അല്ലെങ്കില്‍ ലഹരി, അതുമല്ലെങ്കില്‍ ശുദ്ധതെമ്മാടിത്തം.

ദാരിദ്യ്രംകൊണ്ട്‌ പിച്ചയെടുക്കുന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും പരിതാപകരം. വിശപ്പ്‌ ഒരു മഹാശാപമോ ആഹാരം ഒരു മഹാപാപമോ ദാരിദ്യ്രം ഒരു മഹാരോഗമോ അല്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും പിച്ചക്കാരെ പുച്ഛത്തോടെയേ സമൂഹം വീക്ഷിക്കൂ. ഒരു നിവൃത്തിയുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരാ ആഹാരത്തിനുവേണ്ടി കൈ നീട്ടില്ല. അങ്ങനെ കൈ നീട്ടേണ്ടിവരുന്നത്‌ സമൂഹത്തിണ്റ്റെ പാകപ്പിഴകൊണ്ടുകൂടിയാണ്‌. സമൂഹത്തിണ്റ്റെ പാകപ്പിഴകൊണ്ടുതന്നെ മറ്റു പലതിനുവേണ്ടിയും കൈനീട്ടാന്‍മടിക്കാത്തവരുള്ളപ്പോ ആവശ്യക്കാരനേത്‌ കൊള്ളക്കാരനേത്‌ എന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യാതായിപ്പോകുന്നു. ആഹാരത്തിനുവേണ്ടി പിച്ചതെണ്ടേണ്ടി വരുന്നവ എന്നും അവഹേളിക്കപ്പെടുന്നു.

പത്തുമുപ്പതുവര്‍ഷംമുന്‍പ്‌ മഞ്ഞുകാലത്തൊരു പ്രഭാതത്തി ഞാ സൂറത്തില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങി. തണുപ്പകറ്റാന്‍ ഒരു ചായയുംമോന്തി കുന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ സ്റ്റേഷനുപുറത്ത്‌ നിരത്തി ഇരുട്ടി ഒരാളനക്കം. ഉടുതുണിപോലുമില്ലാതെ ഒരു മനുഷ്യ കൊടുംതണുപ്പി കൂരിരുട്ടിൽ  കുഴഞ്ഞമണ്ണില്‍ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുതപ്പും കീശയില്‍ കുറച്ചു കാശിട്ടൊരു കുപ്പായവും അയാളുടെ അരികി വച്ചിട്ടു ഞാന്‍ എന്തിനെന്നറിയാതെ ഇറങ്ങിയോടി. ഗോവയില്‍ പഞ്ചിമിലെ ഒരു പീസ-കടയുടെ മുന്നിലെ നടപ്പാതയി ആരോ കുടഞ്ഞിട്ട റൊട്ടിക്കഷ്ണങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കാലുംകവച്ചിരുന്നു തിന്നുതീര്‍ക്കുന്ന രണ്ടുമൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളെ കണ്ടപ്പോഴും എണ്റ്റെ മനസ്സാക്ഷി സുഖസ്ഥാനംതേടി ഓടിയൊളിച്ചു.

സൂറത്തിലെ നിരത്തിലെ നഗ്നയാചകനും പഞ്ചിം പീസാ-കടയുടെ മുന്നിലെ കുഞ്ഞോമനകളും എണ്റ്റെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ട്‌ ഇന്നും. ഡച്ച്‌ വിമാനത്താവളത്തിലെ സുന്ദരിപ്പെണ്ണിണ്റ്റെ ശൃംഗാരവും എറണാകുളം റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനിലെ അധികപ്രസംഗിയുടെ ആട്ടും എന്നെ രസിപ്പിക്കാറുണ്ട്‌. പൊങ്ങച്ചക്കാരണ്റ്റെ പരിഹാസം എന്നെ ക്ഷോഭിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്‌.

ഭൂമിയില്‍ സ്വര്‍ഗംപണിയാനുള്ള കടംവാങ്ങ ഒരു മനോരോഗമായിരിക്കാം; എന്നാല്‍ ഭൂമിയിലെ നരകത്തിഅന്നത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യാചന മനോരോഗമല്ല. അതു സമൂഹം സൃഷ്ടിച്ച മഹാരോഗമാണ്‌.